Geachte Toehoorders! 
In onze dagen hoort men niet zelden de vrees uiten, 
dat de toenemende omvang der natuurwetenschappen , den 
blik harer beoefenaars zou afleiden van den innerlijken 
band, die al hare onderdeelen vereenigt. Men wijst op de 
hooge eischen, die vooral het experimenteele onderzoek 
stelt, en op de moeilijkheid om, bij een volle toewijding 
aan de studie der feiten, nog den tijd te vinden zich ook 
in de hoogere spheren der menschelijke kennis te bewe- 
gen. Velen beschouwen de studie der bizondere verschijn- 
selen als tegengesteld aan het opsporen, van de grondbe- 
ginselen, die de geheele natuur beheerschen, of tenminste 
als iets, waartoe een andere aanleg, een andere neiging 
worden vereischt. Hoe meer men zich in bizonderheden 
verdiept, des te meer moet — zoo beweert men — de be- 
langstelling voor de algemeene natuurwetten verloren gaan. 
Ja, somtijds gaat deze vrees zoover, dat zij den wensch 
naar een afzonderlijke wetenschap doet uitspreken , die , zon- 
der zelf in een empirisch onderzoek te treden, zich ten 
doel zou stellen de empirische resultaten van alle natuur- 
wetenschappen te vereenigen. Eerst 200, meent men, zou. 
‘ 
