(19) 
1. PRUNUS (PADUS) LUSITANICA. Lin. 
P. foliis ovatis aut ellipticis, apice attenuatis, basi rotundatis, crenato-serratis, dorso et 
petiolis eglandulosis ; racemis folio longioribus. 
Laurocerasus Lusitanica minor Tourn. Di, Hort, Elth., vol. 1, pag. 193, tab. 159, fig. 193. 
Prunus lusitanica. Linn., Sp. PL., vol. 1, pag. 673. — Mull., Le., tab. 196, fig. 1. — Brot., FL. lus, 
vol. 2, pag. 252. — R. Br., Cat. pl. Mad., in Buch, Phys. Beschr. Can. Ins., pag. 197. 
Prunus multiglandulosa. Cav. Anal. cienc. nat., vol. 3, pag. 50. 
Prunus Hixa. Brouss., in W'illd. Enum., vol. 1, pag. D17, 
Gerasus lusitanica. Lois., in Duham., ed. nova, vol, 5, pag. 5. 
Gerasus lusitanica 6 Hixa. Seringe, ir DC. Prodr., vol. 2, pag. 540. 
Gerasus Hixa. Nob., in ic.— Spach, Suites à Buff., vol. 1, pag. 419. 
Hixa sive Ha. Nivariensium. 
Has. In locis excelsis ventosis sylvarum peninsulæ Teneriffæ boreali-occidentalis , ultra 
2000 pedes super mare. In sylvà de las Mercedes arbor fit opaca laté umbrosa 30- circiter 
pedalis. 
Distri8. GE0G. Sürps Atlantico-occidentalis, quæ à Nivarià per Maderam migravit in 
Juressum! et (ex Brotero) Herminium montibus, ubi sola in Lusitanià occurrit. 
Oss. Ad dividendam Amygdalinearum seriem characteres technici desunt. Si genera autem diversa sunt, quanquam 
debilissima, Amygdalus, Persica , Armeniaca , Prunus, Cerasus , ad honores genericos cooptandæ sunt et Microcerasus , 
(quæ P. prostratam Labill. et species socias floribus solitariis roseis post folia erumpentibus , calycis form, stipulisque 
persistentibus notabiles, amplectitur, quasque à Cerasis reliquis jam dissociavit et pro sectione generis quartà habuit cl. 
Spach. Suites à Buff., vol. 4, pag. 493) et Padus, cujus sectio insignis Laurocerasus regionibus calidis aptior. Prænun- 
tiæ ejus in Europam atque Asiam borealem species duæ anteeunt. 
Nullas inter plantam Lusitanicam et Canariensem differentias vidimus, nisi hujusce ob cœli temperiem solumque 
uberius partium amplitudo aucta. Glandulæ parvæ inconspicuæ per paginam foliorum superiorem ( quibus cadentibus 
posteà cicatricibus perforantur), in serraturis, et in calyce aliquandÔ occurrunt, desunt tamen omnin glandulæ Prunorum 
normales. 
EXPLICATIO TAB. XXX VIII. 
(CERASUS HIXA. Nos.) 
1. Ramus floridus et fructifer magnitudine naturali. 2. Folium cum glandulis magnitu- 
dine naturali. 3. Calyx cum sequentibus magnitudine auctus. 4. Petalorum et staminum 
dispositio ovario avulso. 5. Petalum. 6. Staminum ordo. 7. Anthera posticè visa. 8. Ea- 
dem anticè visa. 9. Ovarium. 10. Fructus. 
