acutè carinata. Ovarium lanceolato-ovatum, compressiusculum , utrinquè pilis appressis minimis con- 
spersum , suturâ superiore pilis longis , hyalinis, subulatis , crinitä. Sryrus basi anceps, ovarü crinibus 
continuatis supernè ferè ad medium usquè ciliatus , versüs apicem filiformis , subdilatatus , apice litui 
modo retrorsüm reflexus. Sriema retroflexum, retrorsüm declive. 
EXPLICATIO TAB. 44. 
1. Ramus floridus magnitudine naturali. Figuræ omnes reliquæ magnitudine auctæ 
sunt. 2. Ramuli segmentum , ut apex ejus videatur et foliorum positura. 3. Folium ramo 
insidens à dorso visum ut appareant a petioli et #6 stipularum rudimenta. 4. Rami nodus 
pulvinulum foliolorum & et stipularum rudimentalium à cicatriculis notatum , et culcitam 
juniorem c,ostendens. 5. Idem rami ætate provectioris cum pulvinulo a et culcità b. 6. 
Folii paginæ superioris fragmentum multoperè auctum ut pilorum forma exhibeatur. 7. 
Florum umbella. 8. Calyx. 9. Petala. 10. Staminum in præfloratione adelphia pistillam 
fovens ut appareat antherarum styli et stigmatis junioris forma. 11. Idem peractà anthesi 
staminibus minoribus jam ultra majora porrectis. 12. Styli apex cum stigmate multotiès 
auctus. 13. Ovarium cum stylo et stigmate effeto. 
CYTISUS Mepic. (1). 
Cytisi pars. Linn. — Viborgia. Mœnch. — Cytisi Sect. Tubocytisus. 
DC. 
(1) De Gytisi essentià vel si dicere fas est, quidditate , licitumr est disputare. Quisnam verus Cytisus ? 
Cujam in his botanicorum dumetis sequamur sententiam ? Cytisus Dioscoridis, uti mox exposituri 
sumus, Medicago erat arborea L., poetæ autem et vulgus cum-eâ alias proculdubid confundebant arbus-. 
culas leguminiferas , Medicago enim in Græci et Italiä rarior, Cytsus omnibus erat notissimus. Medii 
ævi phytologi plures Cytiso Dioscoridis addiderunt species , eosque secutus Tournefortius hüc quoque , 
(quod. cum Anagyride collocaverant Bauhini) Dodonæi Laburnum revocavit. Cum Tournefortio pro 
hâc saltem vice consonabat Linnæus novaque generi adjecit nomina, deinceps v'épa r'äll« Homericè 
congesserunt recentiores. Ex hâc congerie primus genera tria Cytsum , Laburnum et Cajan excerpsit 
Fridericus Casimirus Medicus. (Philosophisch. Bot., vol. 1, page. 202 et 204 , et vol. 2, pag. 84.) Cytiso 
species quibus calyx tubulosus , Laburno ones quibus campanulatus concessit. Mox Mœnchius , genus 
obscurum aliter interpretatus , Laburnum et Cajanum Medici pro Cyuso, pro Viborgiä Medici Cytisum 
habebat. (Maænch, Meth., pagg. 132 et 144.) Ex eodem demum intuitu Calycotomen suam eripuit Lin- 
kius. Beatus Candolleus opus immensum nec perficiendum inchoans speciebus confestim in tribus, aut 
benè aut deteriüs conscriptas, dispertitis, omnes iterüm sub Cytiso desperanter conjecit. Sedulus Floræ 
Europææ castigator Kochius alias Candolleanis addidit tribus è Genistearum generibus cæteris desump- 
tas, omnesque perspectis nunc styli nunc carunculæ differentiis noviter divisit, et perfectiores reddidit. 
