( 179 ) 
stravit Gærinerus. Quis tamen crediderit post operam etiam clariss. A. Richard , ut fruc- 
tùs integri ex toto noscatur fabrica , explicatione pleniore etiamnüm hoc genus indigere ? 
In errorem lapsus est cl. auctor cum rumpi ovarium et semen omnind nudum evadere 
credit. Res aliter exponenda est; pericarpium in plurimis hujusce tribüs speciebus sarco- 
carpio aucto conspicuum , hic fecundato ovario ad pelliculam tenuem redigitur, cüjus mox 
solvitur pars, pars arctè cum seminis testà conferruminatur : sed semine etiam maturo 
adesse ob superficiem testæ in #7. hispidä rugosam facilé dignoscitur eaque, quæ nun- 
quàam solvitur, pars in Valantiis ambabus strophioli instar albi marginibus pulchrè laciniati 
pedicelli insertionem ornat. Variationem hanc V’alantia à typo Stellatarum communi 
notabilem nec adhuc notatam, simulatam tamen, non veram sinceramque offert, nec hic 
nudi seminis abnormitas occurrit, sed absorptione macilentum, quod aliis quoque Stellatis 
accidit, immo tenuissimum, pericarpium evadit. 
Altera, et ea quidem non parva, exstat inter Ÿ’alantiam et Galium differentia. Ÿ.mura- 
lis fructüs galea (pedicellus incurvus) jubà quädam retroversä augetur, sed undé hæc orta 
nemo explicuit. Inspice tamen sub microscopio flores, post fertilem tuberculum videbis 
pedicello insidens, quod in icone suà, quæ aliter exacta, omisit cl. À. Richard. Hoc est 
quarti floris rudimentum qui demüm , ut in cornua laterales , in cuculli vel jubæ figuram 
abit. Hujus in 77. hispidé vestigium quoddam superest, juba nulla, sed versüs basin pedi- 
celli gibbus cujus in axillà glandula. Tot formis fictitiis larvatum est hoc genus. 
Huic generi quoque, uti opinamur, pertinet Galium apricum Sibth. et Sm.; fructus enim 
sub pedunculo, florum sterilium pedicellis stipato, nascuntur. Aliæ species nonnullæ 
inter Valantiam et Galium ambigunt. Visu enim magna, parva re verà est horum generum 
differentia. Lata enim Galiorum plurimorum paricula in aliis decrescit , fitque parviflora, 
mox iterum depauperala in aliis 3-flora tantüm evadit , his pedunculus nunc erectus nunc 
incurvus , J’alantiis veris valdè incurvus est auclusque , Galiis affinibus incurvus tantüum 
et vix aut raro incrassatus, dubiumque adhuc ubi desinit Galium, ubi incipit ’&lantia. 
1. VALANTIA HISPIDA. Linx. 
V. caule erectiusculo, hispidissimo; verticillis 4-phyllis, foliolis lanceolatis, ciliatis ; calyce 
pubescente ; pedicellis fructüs incurvis, basi gibberosis, cristà hispidà, echinatà. 
Cruciata ; tomentosa ; flosculis luteis in corniculis longis hispidis. Boerh., Ind. alt, hort, lugd.-bat., 
pars. 1, pag. 149. 
Valantia erecta hispida. Linn., Hort. Clff., pag. 468. 
Valantia hispida. Linn., Sp. pl, vol. 2, pag. 1492. — Sibh., FI. græc., tab. 138. — Bertol., F1. ü., 
vol. 2, pag. 139. 
