_ (204 ) 
1, BELLIS ANNUA. Lin. 
B. radice annuà, caule subfoliato subramoso, foliis obovatis, subdentatis, mvelucri squa- 
mis acutiusculis. 
Bellis annua, Linn., Sp. pl., ed. 1, pag. 887 ; ed. 2, pag. 1249, — HWild:, Sp. pl., vol. 3, pag. 2192. 
— Pers., Syn., vol, 2, pag. 460. — DC., F1. fr., vol. 4, pag. 186. — DC., Prodr., vol. 5, pag. 5304. — 
Lois., FI, gall., ed. 2, vol. 2, pag. 250. —{Reichenb., FI, exc., n.1482. 
_Bellis ramosa. Lam. , F1, fr., vol. 2, pag, 122, — DC. , in Lam. enc., vol. 5, pag. 7. 
Bellis repens. Lam. , et DC. L c. 
Bellis minima pratensis, caule folioso. Bocc., Mus., vol. 2, pag. 69, tab. 35. 
Kyberia. Neck., Elem., vol. 1, pag. 22. 
Has. In Teneriffà ubi cl. Broussonet legit ex DC., Pr. v. pag. 304. — CI. viri Webb, 
Berthelot et Despréaux eam non observarunt. 
Disrris. GEoG. Bellis annua in pratis humidis regionis Mediterraneæ vulgatissima à Bar- 
barià ad Veronam Italiæ superioris et ab Hispanià ad Orientem usquè crescit mensibusque 
floret vernalibus. Specimina examinavi numerosa in Gallià australi : Roffavier! Sonder! e. 
g. propè Monspelium, loco dicto Cabanes de Lattes, mense majo (forma gracilis, palma- 
ris-spithamea, caule 1-5-cephalo), in Sicilià: Presl! et in Græciæ salsis : Sartori! lecta. 
Os. Bellis dentata, DC., Prodr., V, p. 304. — Bellium dentatum , Viv., Fragm., p. 8, t. 40, f. 2 (excl. syn. ple- 
risq. et descr. fruct.). — Bellium bellidioides, Desf,, FI. atl., IT, p.279, non Lin. — Bellis minima annua, Tour- 
nef., Obs., p. 80, ic. à cl. DC. à Bellide annuû distinguitur corollis omnibus ad basin tubi pilorum articulatorum 
fasciculo barbatis, Bellidis annuæ corollas verd glabras describit. 
Ego verd in numerosis Bellidis annuæ speciminibus in Galliä, Italià, Græciä aliisque locis lectis , corollas ore 
lingularum pilorum fasciculo articulatorum barbatos observavi, non glabras. CI. DC. forsan pilos modô descriptos, 
nunc longiores nunc breviores, plüs minüsve confertos, pro basilaribus habuit, cùm tubus lingularum hujus speciei 
sit brevissimus. 
Mihi videtur Bellis dentata à B. annuâ non differre, formamque tantüm hujus plantæ constituere polymorphæ, 
cum pili isti etiam in plantà nostrà observentur. 
Bellis annua variat caule solitario scaposo, efoliato, pollicari v. gracillimo, palmari ad medium usquè foliis 3-5 
munito parvis ovato-orbiculatis, brevè petiolatis, v. ramoso 2-5 cephalo v. eaulibus pluribus 2-8 nempè, erectis vel 
adscendentibus infrà sæpiüs procumbentibus (Bellis repens, Lam.). 
Species affinis sed distinctissima est : Bellis azorica, Hochst! pl. azor. n. 401, in humidis umbrosis sylvaticis ins. 
Pico alt. 2-5000 ped. m. Junio, an. 4838, à cl. C. Hochstetter lecta. 
Radice, 4 capitulis minimis, præcipuë verô receptaculo convexo ! nec conico, aliisque notis distincta. (Caulis 
4 4/2-41/2 poll. altus, efoliatus v. folio 4 instructus, 1-cephalus, cum foliis ovatis in petiolum attenuatis supernè 
dentatis, hirtus.) 
