( 211 ) 
lineari-lanceolaia, integra v. dentata, suprà glabrescentia infrà 
lomentosa, margineque revoluta, rarits utrinquè tomentosa, 
oblongo-elliptica, plana, glabra v. glandulis minimis instructa: Capr- 
TULA terminalia solïtaria, cymoso-corymbosa, v. racemosa, pedunculis 
pl. elongatis floccoso-tomentosis v. glabris insidentia , rard brevibus 
v. subnullis. FLores lutei, v. purpurascentes. 
Oss. Genus Phagnalon, certè dist inctissimum et optimum in serie Conyzearum'à Laggerä nostrà subrepræsentatum, 
ab auctoribus hunc in diem usquè non benè interpretatum est. Secundùm definitionem cl, Less., Syn, compos., 
P. 204. Phagnalon à Conyxa distinguitur notis nullius pretii. Conyzæ enim tribuit flores staminigeros steriles, Pha- 
gnalo hermaphroditos fertiles; Conyræ Pappum pilosum, Phagn. piloso - setaceum; Conyzæ achænium erostre, 
Phagn. plano-compressum. — DC., Prodr., 5, P. 596 Phagralo tribuit achænium teretiusculum , Conyzæ verd (I. 
c. p. 597) compresso-planum , Phagn. insuper Pappum paucisetum. Sed character essentialis utrosque fugit. 
Achænia enim non sunt plano-compressa ut cl. Less. asserit, nec teretiuscula sed compressiusculo-teretiuscula, 
Char. essentialis me judice positus est in pappo 1-seriali (flor. fœm.) 8!-(flor. hermaphr.) 10! -setoso et floribus 
fœmineis et hermaphroditis subæquilongis v. ultimis paulô brevioribus. In Erigeronte meo ver pappus fl. fœm. 
15-17- et fl. hermaphr. 20-25-setosus et flores fœminei aut lingulati aut tubulosi , tubo floribus hermaphr. subduplà 
breviore. 
PHAGNALON UMBELLIFORME We! 
Inflorescentia cymosa! 
Foliis linearibus, elongaiis, margine revolutis, subtüs arachnoideo-tomentosis, caulibus 
pluribus spithameo-pedalibus, inferné fruticulosis densé tomentosis, capitulis parvis ad 
apicem caulis et ramorum in cymas dispositis, longè pedunculatis, involucri imbricati 
squamis gradatim longioribus. 
Phagnalon umbelliforme. #ebb ! Icon. , tab. 82. — DC., Prodr., vol. 5, pag. 396. 
Has. In insulis Cavariensibus e. g. in rupestribus insulæ, Palmæ : Webb et Berth.! 
propè Telde : Despréaux! 
Disrnis. eroG. Species bæctex toto Canariensis. 
Descr. Ranix cum caulis parte inferiore lignosa, 2-4 lineas in diametro habens, cortice brunneo obtecta. Lienua 
durum sordidè albens, centro me dioeri medullæ filo percursum,. Quovis anno caulis 4-5 pollices suprà radicem 
destruuntur, vel tempestatis injurià vel casu quodam , indumento privanturet cortice glabrescente vix araneosa, 
brunnea, rugosa, opaca obducta apparent, à quibus caules oriuntur novelli numerosi (n. 5-5 et plures) erecti, spi- 
thamei-pedales, 1/2-1 lineam in diametro habentes » tomento densissimo obducti pallidè griseo virente opaco, à 
pilis crispis lanæ similibus, longitudinaliter dispositis contexto, pellem quasi densum formante, ungue vel cultro facile 
in lacinias separando, et ab incolis Canariæ excl. Despréaux fomitis loco uso. Tomento absterso cortex tenuis, brun- 
neus, glaber, longitudinaliter sulcato-striatus apparet, ligno caulis duro, flavescente, densè adhærens. Cæterün caulis 
à basi apicem usquè foliatus est, nunc simplex et apice tantüm in cymam solutus, nunc à basi in ramos alternos, vel 
potiùs in lineâ spirali dispositos divisus, caulibus primariis analogos,simplices, apiceque pariter in:cymam abientes. 
