( 456 ) 
Crepis virens. Linn., Sp. pl., ed. 2, p. 1134. — Rchb.! F1. excurs., n. 1690 et exsicc. cent., 4. — Koch! 
Syn., ed. 2, p. 505. — Wimmer ! F1. v. Schles., vol. 1, p. 201. 
Crepis polymorpha. W/allr., Sched. crit., vol. 1, p. 496 excl. syn. nonnullis. — DC.! Prodr., vol. se 
p. 162 excl. syn. nonnullis. 
Crepis pinnatifida. HW ild., Sp. pl., vol. 3, p. 1604. — Forma foliis profundius divisis. 
Crepis tectorum. Pollich, Palat., vol, 2, p. 399 cum descr. optimä. — Engl. bot. , tab. ii, non Linn. 
sec. Rchb, et Koch, — Crepis virens L. non rard cum Cr. tectorum L. confusa, quæ a nosträ foto differt 
cælo, inter alia : achæniis nigricantibus, majoribus, breve rostratis, pappo persistente superatis. 
À scientiæ amabilis patribus Hieracio adnumeratur. 
Has. In apricis insularum Canariensium : Webb!; Palma : Bourgeau! exsicc., n. 31. 
Specimina canariensia sunt palmaria-pedalia et altiora, erecta vel diffusa, folia babent pilosa rarius glabres- 
centia, involucra glabrescentia vel pubescentia, nunquam vero pilis glanduiiferis munita, 
Disrri8. G£0Gr. Stirps europæa, apud nos in Germanià a Maio in Autumnum florens 
ad vias, in agris ct incultis valde varians : caule erecto vel diffuso, a basi ramoso, foliis 
+ — divisis, glabris vel hirtis, floribus aureis et citrinis (e. g. apud nos prope Deides- 
hemium). 
4. Forma borealis. Folia glaberrima, rarius costa pilosula, involucrum pilisglanduliferis + — obsitum, 
rarius glabrescens et tantum pube albida parce adspersum. Capitula paulo majora. Hanc formam habeo 
ex omnibus fere Germaniæ provinciis a Palatinatu ad Silesiam et a Holsatia ad Carinthiam et Tyrolin 
usque, necnon € Helvetia : Perty! Plerumque est erecta non raro vero etiam diffusa, ramosissima , 
tenuicaulis — Lapsana capillaris Linn., Sp. pl., ed. 1, p. 819. — Crepis diffusa DC. ! Cat. H. Monsp., 
p. 98. Formam hanc in sterilissimis crescentem habeo e Gallia : DC. !; prope Parisios in Montmartre : 
C. Kenig: et e pluribus Germaniæ locis e. g. e Saxonia : herb, Rchb. ! (Cr. virens # capillaris). 
Oss. Crepis agrestis W. K. pl. rar, Hung., t. 5, p. 244. tab. 220 , forma est procera, caule solitario, 
erecto, pedali-sesquipedali, capitulis majoribus , involucro pl. cum pedunculo pilis glanduliferis dense 
obsito, foliis latioribus costà sæpius pilosis — mera varietas e loco natali pingui orta, quam e. g. in 
agris propé Monachium abunde lepi. 
B. Forma australis. Folia pilis simplicibus obsita ; involucrum glabrescens, nunquam pilis glandu- 
liferis munitum. Hab. e. g. in Galliä in agris inter Perpignan et Canet : Endress. ! exsicc. Un. itin. 
Italia super. : Cristoph. et Jan. ! exsicc. cum forma A, 
Hispania prope Matritum : Lagasca ! 
Græcia prope Othry : Fraas! 
Forma ejus diffusa — Crepis lusitanica Boiss., quam habeo e collibus Lusitaniæ cintranis : Webb! 
et in arenosis ad oceanum Atlanticum prope Ericeira Jan. 1840 : Welwitsch ! exsicc, Un. itin. n. 485, 
Subgenus I. TBELZA. Gaertner Meyer et Scherbius, Flora d. Wetterau, 3, 
pag. 97 a. 144 (anno 1801). — Schuliz Bipont. emend. 
Cspiruzux mediocre. Isvocucrux pl. pilis glanduliferis munitum., Recerracurum fimbrillis brevibus, 
