( 171 ) 

 TAMARIX CANARIENSIS. Willd. 



T. foliis glaberrimis, basi latiusculis; disco hypogyno io-gono, angulis obtusis, brevi- 

 bus , filamentis inter angulorum dentés insertis ; antheris rotundato-cordatis, apice longiùs 

 apiculatis; capsula 3-gonâ, à basi ad apicem sensim attenuatâ. 



Tamarix AEgyptia arbor. C. Bauh. Pin. pag. 485. 



Tamarix Canariensis. Willd. Act. Ac Ber. 1812-13 f «ta. 1816). pag. 77. (ex DCJ. Linkin Buch. 

 Beschr. Can. Ins. pag. 155. Arch. de Bot. vol. 1. pag. 503. DC! Prod. vol. 3 pag. 96. Ehrenb. Linnœa. 

 1827 .pag. 260 et 268. 



Tamarix Gallica arborea. Sieb. exsicc! Ehrenb. Linnœa. 1827. pag. 269. 



Tamarix Gallica. R. Brown. It. Oudn. Denh. et Clapp.pag. 28? 



Tamarix Senegalensis. DC. Prod. vol. 3. pag. 96. Guillem. et Perrott. Flor. Seneg. vol. 1 . pag. 309 ! 

 Brunner exsicc! ex insulis promontorii viridis 1839. 



Tarajal Canariensium. 



Hab. In arenâ maris et in stagnis maritimis ad fauces torrentium. In Fuertevenlurâ , 

 prsecipuè ad portum seu sinum eï gran Tarajal , in Canariâ , prsesertim meridionali , 

 propè Juan Grande et alibi , copiosa in Lancerottâ , in Teneriffâ rarior , et ibi forsan 

 ssepiùs cul ta. 



Distrib. geog. A Senegambiâ ad iEgyptum. In Numidiâ (Desfontaines!) ; circà Tune- 

 tem (Herb. Des font.!) ; etiam in Gallià meridionali propè Monspeliutu ! et Telonem! 



Obs. Tanta est Tamaricum confusio, ut plurimas nobis tractare, et diversarura regionum species , ad unicam Cana- 

 riensem enodandam, necesse fuerit. Consulendi quoque fuerunt auctores qui lucem hùc aliquam attulerint. Quanti in 

 dignoscendis speciebus momenti sit discus hypogynus primùm è lucubrationibus cl. Ehrenbergii patuit. (Linnôea, 1827, 

 pag. 241.) Sedin partitionibus suis, seu subspeciebus, ramorum aut foliorum forma sœpissimè desumptis, species non 

 paucas, varietates plures promiscuè congessit. Hœcclarum Decaisne viri illustris sphalmata non effugerunt, ( Ann. Se. 

 Nat., 1835. FI- Sinaic. , pag. 261.) Primus ibi disci Tamaricis Gallicœ specierumque ailinium differentiam divulgavit, et 

 inde discrimen inter 2'. Gallicam manniferam et Gallicam legitimam Ebrenb. patefacit ; non bene licet in eâdem série 

 T. Gallicam et T. Africanam enumeraverit, quibus disci bypogyni tam diversi. Eodem ferè tempore, ultra has disci dif- 

 ferentias, antherarum quoquè apices mucronatos, in T. Gallica, in T. Africanâ muticos, observavit cl. Spach, (Suites à 

 Buff., vol. S, pag. 482-5). 



Duas species dislinctae sub nomine T. Gallicœ à Lobelii forsan temporibus, ad hune usquè diem latuisse videntur. Prio- 

 rem rite agnoyerunt cil. Decaisne et Spach, etpro T. Gallica verâ descripserunt, nec alteram hîc stirpem abscondi no- 

 verunt. T. Gallica vera, sola inter omnes quas lenti subjecimus, discum habet S-fidum, cujus lobi, crenulis nullis inter- 

 positis, in filamenta sensim attenuentur, (prœter T. pyenocarpam DC. speciem anomalam 13-andram,) specierum enim 

 omnium reliquarum filamenta inter duas disci 10-fidi crenulas, plus minùsve profundas, prodire vidimus, emque in T. 

 élégante Spach maximaî sunt, et oculo etiam nude conspicuae. Pro specie altéra sub nomine T. Gallicœ confusae, quae- 

 que T. Canariensem Willd. T. Gallicam arboream Sieb. T. Senegalensem DC, et alias forsan, includit, yerùm quanquàm 

 nemo quo dislingualur characterem animadverterit, nomen tamen magis antiquum Willdenowianum accipere non dubi- 

 tavimus. Differentiœ enim, quas inter spécimen Willdenowianum et Buchiana observaverit cl. Ehrenberg, (Linnœa, 



