190 Dijjeriatio de principiis 



facili reddenda , haud adeo ftrridet attributorum plurimorum ia. 

 ^veftigatio , ac unius vel plurium e maxime propriis ele&io , con- 

 yenientiae m plurimis quaii i-ndicium : & proin hujus fyftematis 

 fautores , quando ad charafteres genericos imponeados deventum 

 fit, quae, vel quot, attributa cenvcnieritiam'inpturimis,i. e. ge- 

 Jiericam, conftituere debeant, incerti fcmper haerent & in diver„ 

 fas fententias diftrahuntur parum ftbi eonftantcs, adeo, ut, etiam- 

 fi ingenii quodam acumine ad botanicefi quafi efformato plantas 

 Jimiles conjungere faepe norunt , hanc tamen fuam feientiam alios 

 docere nequeaat , neque ulla inconcuflk & certa principia pra- 

 ponere. 



Ineomraoda inde (§.2.) nata bene callentes doftiflimi quique 

 hujus sevi , aliorum attributorum nullam fere rationem habejadam 

 volunt, pneter ea , quae in fola fru&ificatione ^jusve partium ftru- 

 ftura fita funt , quibus quae congruunt , genere quoque conveni- 

 re., efle cenfenda : quorum fyftemata ideo ceteris palmam facile 

 praeripuere , quod in oblata planta , quae attributa perpendenda 

 fint j quasve partes excutiendae ad genus inveftigandum, fine hae- 

 fitantia ftatim cognofcamus , quum ex variis plantarum attributis 

 pauca eligantur ad propofitum maxime facientia. Ipfis tamenme- 

 jrito objicitur , convenientias genericae tefleram naturalem ab omni- 

 bus ftabilitam efle conveiuentiam in plurimis attributis , quam ne- 

 quaquam femper indicare fruftificationis partium ftrufturam • 

 omnes tandem agnofcunt , qui plantas ipfas examinarunt. Sed 

 praeterea hujusmodi fyftemata, a fru&ificatione petita , iisdemin- 

 commodis laborant, iisdem vitiis funt obnoxia , quibus praece- 

 dentia : uti enim partes fructificationis plurimae funt, & neque de* 

 monftratur, neque conftat, qux partes eflentiales fint, vel etiam 

 maxime effentiales , ad hanc affinitatem vel differentiam generu 

 cam determinandam , nijnquam dilucide expofuere neque con- 



fenfere, 



