4 W. SÖRENSEN. 



quot articulos utraque (aut quaeque) „pars" tarsi habeat; nani articuli ejusdem 

 partis inter se insigniter propius positi sunt quam articuli vicini „partium" 

 differentium 1 ). Haue rationem articulorum tarsalium reperi, non modo tarsos 

 animalium adultorum et adolescentium et pullorum comparans, sed etiam 

 exempla pullorum et animalium adolescentium habens, ad cutem mutandam 

 parata, quorum in tarsis articulos novos videre potui. 



„Processum terminalem" tarsorum III et IV illum processum, setas 

 sensorias duas gerentem , nominavi, qui in animalibus adultis supra ungui- 

 culos positus et inter unguiculos deorsum curvatus est 2 ). Hie processus 

 etiam in omnibus speciebus ejusdem familiae, ut Cosmetiäarum , adest aut, 

 ut Assamiidarum, deest 3 ). 



Lobus maxillaris coxae II etiam characterem familiarum praestat. Antea 

 sane erravi dicens, lobum dictum in quibusdam familiis ab ipsa coxa cute 

 molli separatum esse. 111. autores, Thorell et Loman, recte dixerunt, hoc 

 nusquam fieri. Sed in aliis familiis, ut Cosmetiäarum et Gonyleptidarum, 

 rudimentarius est hie lobus et nodulum praestat, angulum anteriorem et 

 interiorem coxae oecupantem; aliis in familiis, ut Triaenonychidamm , hie 

 lobus formam laminulae porreetae habet, quae sub lobum maxillarem coxae 

 I plus minusve tenditur. 



Numerus sulcorum transversorum scuti dorsualis characterem familiarum 

 non praebet, sicut antea putavi. 111. Thorell recte judieavit, scutum dor- 

 suale segmentis abdominalibus prioribus semper quinque (praeter cephalo- 

 thoracem) formatum esse. Animalia enim juniora cujusdam speciei vidi, 

 in quibus „limbus posterior" et area quinta scuti cute molli inter se et ab 

 areis prioribus partim (anomaliter) separata erant. Quod manifesto de- 

 monstrat, limbum posteriorem (et aream quintam) re vera segmenta esse. 

 Deinde species plures, ut generis Eusarci (Perty) C. L. Koch, monstrant, 

 sulcum quartum, aream quartam (eminentiam magnam gerentem) ab area 

 quinta dividentem, plus minusve evanescere. Quam ob rem haec differentia 

 (si scutum sulcis transversis quattuor aut quinque divisum est) non tanti 

 est, quanti ei antea attribui ; non familias sed tantum genera separare potest. 



J ) Inspice figuram tarsi III Pachyloidis nncinati (Naturhistorisk Tidsskrift. 3. Ser. 

 vol. XII. Kjöbenliavn. 1879. Tab. I Fig. 10a). Individua sane vidi, in quibus numerus 

 articulorum partis ulterioris tarsi alterius (numquam utriusque) minor erat; semper 

 autem apparuit, talem numerum anomalum esse, mutilatione et regeneratione sequente 

 confectum. 



2 ) Inspice Figg. 10 b et 11, 1. c. 



s ) Mitoliatem discolorem et Ampherem spinipedem describens (Naturhist. Tidsskr. 3, 

 XIV, 1884), dixi, bisce speciebus processum terminalem deesse. Erravi, quod postea 

 vidi: adest, sed parvulus. — „Stygno" valido (ibid.) autem processus terminalis deest; 

 sed boc animal ad genus Stygni (mihi tum ineogniti) non pertinet, sed ad genus aliud, 

 quod Stygnopsiäem appellare nunc propono. At genera Stygni et genera vicina pro- 

 cessum terminalem habent. Stygnopsis valida non Af'ricae sed Americae indigena est. 



