üb. XIII tract. 1 cap. 7. 917 



| Dicamus igitur, quod epar est membrum in quo sanguis colorem 

 accipit rubeum, licet etiam meserayca aliquam habeat virtutem in tali 

 sanguinis alteratione, eo quod in miserayca est virtus alterationis hui- 

 us ab epate in eam defluxa: || licet Galienus hoc negare videatur. | Epar 



5 autem huiusmodi habet virtutem, eo quod est caro rubea sicut sanguis 

 coagulatus, caro quidem vacua a nervositate, sed in ea sparguntur 

 venae, quarum quaedam quae grossiores sunt, sunt || origines et prin- 

 cipia sive | radices earum quae sunt graciliores. Istae autem venae 

 sugunt a stomacho et intestinis mediantibus ramis illis tj qui sunt in fol. 216v 



10 epatis concavo, quod sima epatis consuevit nominari. 



| Pars autem epatis quae est versus dyafracma, declinat ab ipso, 56 

 ne motus dyafracmatis impediatur, ita quod contactus eorum est quasi 

 in puncto, || sicut quando plana superficies tangit spericum globosum : 

 | epar enim exteriori parte rotundum est, ut apte super ipsum costae 



15 incurventur. Super epar autem est membrana quae praestet ei sensus 

 beneficium et confirmet ipsum cum aliis interioribus colligando. Ad 

 ipsum etiam a corde <venit vena pulsatilis) quae praestat ei caloris 

 augmentum. Et haec venit a parte symae: eo quod gilbus a parte dya- 

 fracmatis existens, ex motu dyafracmatis satis calescit. 



20 | Adhuc autem in epate <non> est locus amplus, in quo divisa 



massa || cibi attracti | generetur in sanguinem: sunt plura talia loca || in 

 epate, | quatinus divisa || per haec cibi | materia magis festine digeratur 

 et alteretur: ü propter quod | etiam venae qua sunt propinquiores epati, 

 subtilioris sunt telae. In talibus enim citius calor alterans recipitur. 



25 | Amplius autem membrana quae comprehendit epar, ligat ipsum 



cum membrana quae stomachum cooperit et intestina, et ligat ipsum 

 etiam cum dyafracmate ligamento forti. Cum lateribus autem posterius 

 ligat ipsum ligamento parvo et gracili. 



| Adhuc autem epar cum corde continuatur per venam magnam, 57 



30 et illa vena firmatur cum epate ligamento forti quod est membrana 

 dura et spissa, quae etiam ex se dimittit id quod subtilius est de sub- 

 stantia eius in substantiam epatis: et hoc ideo fit, quia quod de eo 

 est in epate, est in loco securiori. || A corde autem principaliter origi- 

 natae venae per epar transeunt | et ab ipsius utraque parte duae 



35 venae egrediuntur: una quidem in syma,per quam trahitur nutrimentum : 

 alia autem a gilbo, per quam cibus toti corpori distribuitur : propter 

 quod etiam illa concava est || et concava vocatur. De ramis autem 

 epatis et venis ab eo divisis satis in Anathomia dictum est. 



Plato autem et multi sequacium suorum domicilium principale 



1 Ävicen. de animal. XIII, 18 f. 37r 4 Galen, de usu pari. IV 12 

 (III 296) 39 Timaeus 71 c. 



12 contactus] contractus Avicen. 13 post sicut del. quasi m. 1 



17 venit — pulsatilis suppl. ex Ävicen. II. 20 non suppl. ex Avicen. 21 post 

 sanguinem pos. et sup. lin. m. 3 22-23 in epate] stomaco Avicen. 



