— 280 — [21] 
het plantenrijk, rekenschap te houden. De leidende ge- 
dachte die daarvan de grondslag was, kan samengevat 
worden als volgt (1): in ieder land treden sommige bepaalde 
plantenvormen, welke door hunne massa overheerschen of 
door bijzondere kenteekens in ’t oog springen, meer op den 
voorgrond dan de meerderheid der gewassen. Die vormen 
zijn voor den vergelijkenden geographischen aanblik van 
hooger belang dan vele andere, welke tot de meest verschil- 
lende orden van het systeem kunnen behooren en nauwe- 
lijks in ‘toog springen, of door den plantengeograaf als 
gelijkaardig kunnen beschouwd worden. 
(Zoo vindt men b. v. op Spitzbergen, witte en gele Kanunculus- 
soorten, Samifraga's, Potentilla’s, Draba’s: al die planten, of- 
schoon zij tot verschillende familiën behooren, kunnen samengevat 
worden in ééne groep van glaciaalplanten, en de nieuwe 
eenheid, die aldus ontstaat, heeft dezelfde physiognomische betee- 
kenis als b. v. een tapijt van mossen, of van rendier- 
mossen, of andere plantengroepen, die bij het bekleeden van 
den grond eene zelfstandige rol spelen, onverschillig of zij uit 
eene of meerdere soorten bestaan). 
__Door Humzorpr werden 15 physiognomische grondvor- 
men of klassen onderscheiden, en dit getal werd door 
GRISEBACH aanzienlijk vermeerderd. $ 
Op die manier ontstond als het ware eene nieuwe classi- 
ficatie van het plantenrijk, die eigenlijk van het gewone 
stelsel alléen verschilt door het verwaarloozen der morpho- 
logische kenteekens, welke de bloemen opleveren. Dikwijls 
is die physiognomische indeeling onnatuurlijk, en voor de 
botanische aardrijkskunde van weinig nut : kritische bespie- 
gelingen vindt men daarover bij DRupe, loc. cit, blz. 218 enz, 
(1) Drupe Handbuch der Pflanzengeographie, i Biblioth. geogra- 
phischer handbücher, herausgegeben von prof. Dr Friedrich Ratzel. — 
Stuttgart, J. Engelhorn, 1890, — Blz, 217, 
