— 428 — (153) 
draden staan op eene verhevene lijst, die het gynaecaeum 
omgeeft en met witte wollige haren bekleed is. De talrijke 
vruchtbeginsels zijn vereenigd tot een kogelvormig hoofdje, 
en zijn bekleed met zilverwitte haren, die een soort van wol- 
lig kussen vormen, waaruit de stijlen ontspringen. Tus- 
schen het gynaecaeum en de basis der meeldraden bevindt 
zich de honiggroef, in de gedaante eener ringvormige 
gleuf, wier bodem honig afscheidt. Die gleuf is begrepen 
tusschen twee haarlijsten, namelijk aan de buitenzijde de 
boven gemelde haren die zichaan den voet der meeldra- 
den bevinden, en aan het binnenzijde de haren die de 
basis van het gynaecaeum omgeven. De laatstgenoemde 
zijn schuin naar buiten gericht, en vormen aldus boven de 
honiggleuf een onvolkomen dak. De honiggleuf is ondui- 
delijk vijfhoekig: iedere hoek stemt met de basis van 
een kroonblad overeen. Op iederen hoek is de gleuf 
eenigszins wijder geopend dan tusschen de hoeken. Aldus 
ontstaan vijf plaatsen, waar de honig een weinig gemakke- 
lijker toegankelijk is dan elders (1): de vijf kroonbladeren 
zijn met hunne basis naar die openingen gericht en spelen 
misschien de rol van honigwijzers. De bloemen zijn bijna 
homogaam : waarschijnlijk gaan de helmknoppen korten 
tijd voor de stempels open, maar dit hebben wij niet met 
zekerheid kunnen vaststellen. De helmknoppen gaan aan 
hun rand open en het stuifmeel wordt grootendeels naar 
binnen toe ontlast; zij worden vervolgens omgekanteld, 
waardoor hunne stuifmeelzijde naar boven gekeerd wordt. 
Insecten kunnen evengoed zelf- als kruisbevruchting 
bewerkstelligen. Spontane zelfbestuiving is schier. nooit 
mogelijk, daar de meeldraden tot het einde schuin naar 
(1) In sommige bloemen is dit nauwelijks merkbaar. 
