78 J. G. Agardh. 



Frondem infantilem constare filo cylindraceo, intus articulis brevissimis 

 annulato, filum Lyngbya? cujusdam mentiente, in plurimis speciebus Prasiolse 

 facilius observatur. In iis, quarum frondes adfixse in ceespitulos minutos con- 

 junctse permanent, fila heeo annulata una cum frondibus, in membranam ulva- 

 ceam expansis, ex eodem nodo basali simul egredientia videre licet; et in his 

 facilius observatur fila accrescere tum prolongatione et divisione articuli ter- 

 minalis, qui extrorsum rotundato apice cseteris longior permanet (Tub. III. fig. 

 75), tum annulis inferioribus suo ordine accescentibus et iterum iterumque 

 transversaliter subdivisis; annulos videre licet nunc omnes paribus distantiis 

 angustissimis separatos, nunc quasi per paria in filo superposita seriatos (/. c. 

 fig. 73). In aliis filis (Tab. III. fig. 71, 72, 73) endochromata annulorum 

 longitudinali divisione in cellulas collaterales separata, demumque cellulas unius 

 lateris in seriem propriam ab iis alterius lateris sejunctas; ulterius continuata 

 et repetita hac divisione frondem Ulvaceam orifj; frondes hoc modo in membra- 

 nam Ulvaceam accrescere, jam ex icone Grevilleana (Scot. Crypt. II. tab. 220) 

 Prasiolee calophyllse concludere liceret. Ubi frondes juniores et adultioies non 

 ex uno eodemque nodo radicali simul proveniant, non seque facile demonstratur 

 quomodo frondes Prasiolse a filis annulatis originem ducant. Attamen frondes 

 harum eosdem percurrere evolutionis gradus, tum ex analogia cum prioribus; 

 tum ex constanti (ni fällor) filorum inter frondes Prasiolse prsesentia; tum 

 denique ex filis, quse quoad partem constant annulis probe seriatis, quoad aliam 

 partem vero sunt dilatatse in frondem latiorem, structura Prasiolse omnino 

 evoluta recognoscendam. Praecipue in una specie Prasiola?, loco natali et proprio 



diversitate organorum propagationis posuit. Lagerstedt summam in structura frondis cum 

 Ulvaceis congruentiam agnovit, et observationem a D:na Åkermark factam, ex qua sporidia 

 in Prasiola quoque obvenire concludere liceret, speciatim memorans {Fras. p. 8) Genus Ul- 

 vaceis pertinere assumsit. 



Thuret alio prorsus modo propagationem in Prasiola fieri statuit (Etud. Phyc. p. 62), 

 nimirum cellularum superioris frondis transformatione in sporas 4, 8, aut 16, zonis qua- 

 ternis superpositas, demum eo modo liberatas ut cuticnlae paginales per lamellulas separa- 

 rentur a media parte, quse parietibus cellularum emollitis consisteret; sporse hoc modo 

 liberatse, motu destitutse essent. Ita Prasiolam ante alias Ulvaceas Porphyrse potissimnm 

 convenire statuit. Hunc propagationis modum, quem ipse in Pr. stipitata Sulir observaverat, 

 unicum esse ad id tempus rite cognitum monuit, quod opere Lagerstedtii citato probaretur. 

 Cuicumque autem, opus hoc adeunti, adpareat hoc loco nullam omnino esse qusestionem de 

 sporis inträ cellulas evolutis, sed de ipsis cellulis separatis; sporidia vero motu prsedita 

 insuper obvenire supposuit Lagerstedt, observationibus a D:na Åkermark antea factis insis- 

 stens (Pr as. p. 16). 



