90 J. G. Agardh. 



VII. Monostroma. 



Quod quondam, de Algis Mediterraneis scribens, edicere ausus sum, Ulvae 

 et Enteromorphae structuram non aliter differre quam quod gemina cellularum 

 strata, quibus quasi coalitis fröns membranacea Ulvarum constituitur, separan- 

 tur invicem in Enteromorpha, tubulosum spatium interius includentes, hoc 

 forsan refutatum quis crederet detectis speciebus, Ulvas mire refcrentibus, qua- 

 rum fröns plana expanditur unico strato cellularum constituta et quibus Genus 

 sui juris Monostroma (Thur. et Wittrock) condiderunt recentiores. Mibi vero, 

 Genus novum adoptanti, adparuit effatum illud structuva novi Generis potius 

 corroborari, quam infirmari; in Monostromatibus nimirum omnibus id commune 

 suspicor, ut inchoantur affixae et in sacculum clausum excrescentes — hoc modo 

 initio ad normam Enteromorpha?. evoluta? — plurimae vero, sacculo ocius tar- 

 diusve rupto, deinde explantae, formam Ulvarum indutae obveniunt, plantam 

 typice monostromaticam mentientes. Ita esse, non tantum historia evolutionis, 

 in pluribus speciebus observata, demonstratur, sed etiam docent species nonnullae, 

 quae sub tota vita aut sub majore parte vitae permanent sacculo clauso 

 constitutae, de quibus infra ulterius dicam. Si frondes in Enteromorpha, quae 

 tubo clauso permanente constituantur, in certam quandam formam tendere vi- 

 dentur, in Ulvis vero fröns est quoad formam et ambitum quasi magis inde- 

 finita, utrumque in Monostromatibus conjunctum obvenire facile diceres, quum 

 frondes harum in formam quandam certam tendere videntur, dum fröns integra 

 permaneat; fronde vero earum ocius tardiusve rupta, haec magis indefinite demum 

 in multis expanditur. Characteribus Monostromatis ita explicatis adpareat quo- 

 modo alia Genera tangit novum Genus, et quomodo ab iis recedat. 



Quale Monostroma a monographo Generis (Wittrock, Försök till en mono- 

 (jraphi öfver Algslugtet Monostroma. Uppsala 1866) limitibus circumscriptum 

 fuit, tale plures typos, invicem plus minus diversos, comprehendere putarem. 

 Nimirum praeter species, quae Generi sensu Thuretii pertinerent, colore dilutius 

 virente jam fere dignoscendas, aliae plures a Wittrock ad id relatae fuerunt, 

 quae colore atrovirente aut plus minus fuscescente insignes videntur; his Genus 

 Ulvaria 1 jamdudum condidit Ruprecht (Algen Ochotensens. p. 218). Inquiren- 

 dum videtur an aliis quoque characteribus differrent Genera, ita habitu jam 

 indicata. 



De specie, quam Ruprecht suo Generi typicam considerasse videtur, jam 

 ipse monuit frondem initio esse saccatam, demum vero fieri maximopere plica- 



