92 J. G. Agardh. 



sub prima setate ruptam fieri. Ut in infima fronde Ulvarum stratum internum 

 propriurn sensim formatur filis a cellularum externarum parte interiore emissis, 

 inter utrumque stratum (corticale) decurrentibus (nunc transversali diaphrag- 

 mate prope örtum demum separatis); ita quoque in Ulvarise fronde infima a 

 cellulis propriis et primariis emittuntur fila hyphoidea et deorsum prolongata, 

 quibus functiones quasdam, radicis analogas, adscribere propensus sum. Hsec 

 fila a cellulis infimis frondis emissa, interiorem partem stipitis infundibuliformis 

 initio occupant; deinde vero, forsan ipsorum increscente numero et volumine, 

 stipitem faretum rumpere contingant, pagina fissa (ni fällor) deorsum spectante 

 et filis radicantibus ex area basali, sensim ambitu increscente, deorsum tenden- 

 tibus. Fila decurrentia, quee quoque hic et illic quasi nodoso-expansa, et his locis 

 obscuriori contentu fareta sunt, cellulas minores referré posse, si ejusmodi- nodi 

 transverse secti observantur, per se patet. Nodos hos, contentu grumoso faretos, 

 denique membranam propriam interiorem generare posse, et ita in cellulas sui 

 juris transmutari, forsan quoque conjicere licet. Saltem in specie, quam Mo- 

 nostr. Blyttii considerare videntur Algologi Americse, videre credidi unam pagi- 

 nam, filis radicantibus occupatam, strato proprio cellularum minutarum externe 

 fuisse tectam (Tab. III fig. 94), quod ejusmodi cellulis, quse extrorsum sensim 

 sensimque cogerentur filis continuo novis, per partem interiorem strati fibrosi 

 descendentibus, mihi explicare conatus sum. Utcumque sit, patet formationem 

 stipitis et peculiarem ejus strueturam jam sub prima frondis infantia inchoari, 

 frondemque superne monostromaticam, evolutione frondis primarise intr.oductam, 

 deinde sub toto posteriore vitee tempore ad normam ita datam continuo accres- 

 cere in formam singulis speciebus propriam. 



Alia quodammodo videtur in Monostromatibus propriis (sensu Thuretii) 

 ratio. Tota fere fröns in his saccata expanditur. In nonnullis, si eas Geneli 

 pertinere rite judico, fröns ca va aut tubulosa integriuscula persistit; in aliis et 

 quidem plurimis rumpitur, at jam plus minus evoluta et forsan prsecipue ex- 

 pansione aeris inclusi, demum claustra frangentis. Lacinise frondis, ruptura 

 sacculi formata3, in nonnullis (Monostr. Lactuca, M. Grevillei aliseque) parti 

 inferiori adhserere persistunt; in aliis {M. bullosum, M. quatemarium etc.) fere 

 tota planta in lacinias expanditur, quse aut libere circumnatantes, aut supra 

 fundum expansse, nunc in superficie fossarum aquse dulcis, nunc in scrobiculis 

 submarinis deprehenduntur. 



Quoque quoad strueturam in diversis speciebus quandam video diversitatem. In 

 speciebus, quas ad Ulvariam referendas putavi, cellulee in planta juvenili mihi 



