Till Algernes Systematik. 111 



Tamen meminisse placet Wittrockium inter characteres Generis formam prima- 

 riam frondis tubuloso-inflatam parum respexisse; si vero hgec forma indicaret 

 modum crescendi Greneri proprium, patet differentiam inter U. thermalem et 

 Monostromatis species reliquas multo minorem considerari posse. His confessis 

 affinitas speciei tamen mihi dubia manet; velut de limitibus (an planta Telonensis 

 cum aponina vere identica sit) incertus sum. 



Nec de historia speciei mihi omnia sublata sunt dubia. Jam in Speciebus 

 plantar. Ed. 11. p. 1633 Ulvam labyrinthiformem ex Thermis Patavinis (gradu 

 caloris 49) a Yandellio delineatam habuit Linneeus, sequenti modo descriptam 

 "Membrans binse horizontales distantes; superiore tenuiore, intertexta parietibus 

 numerosis variisque, formantibus cellulas labyrinthiformes. E superficie ex- 

 surgunt mucrones multiplici basi, trunci clavati, obtusi, ex 7 membranis con- 

 flati, intus cavi." In Spec. Alg. p. 428. C. Agardh hane Ulv. labyrinthifor- 

 mem Oscillatorise speciem declaravit. In opusculo: Delle Terme Euganee, Padova 

 18 o 3, Celeb. Beggiato pag. 59 Confervam decipientem descripsit et sub hac 

 Ulv. labyrinthiformem Linnsei citavit; iconem quoque dedit suse speciei. Mihi 

 utriusque descriptionem perlegenti suspicio irrepsit duas species, socialiter de- 

 gentes, ab utroque ut partes ejusdem speciei forsan habitas fuisse, unam Ulva- 

 ceam, alteram Oscillatorieam. Meneghini, de Algis Euganeis scribens, quan- 

 tum vidi, neque de Ulva labyrinthiformi, neque de Conferva decipienti men- 

 tionem fecit. Suam U. thermalem ad muros in aqua thermali (+28° R.) 

 submersos dixit Meneghini. 



II. Ulvaria (Rupr.) fronde juvenili saccata, mox rupta in lacinias monostro- 

 maticas, supra pedem sub-reniformiter expansas, divisa; cellulis con- 

 stituentibus (a facie visis) rotundato-angulatis, verticaliter elongatis; mem- 

 brana cellularum firma post eruptionem sporidiorum persistente, et parieti- 

 bus distincte limitatis eximie reticulata. 



17. M. obscurum (Kiitz. Plujc. Gen. 296) Ulv. obscura Kiitz. 1. c. é Tab. 

 phyc. Vol. VI. tab. 12. II. 



Si de planta Kutzingii rite judico, huic pertinere videtur ea, quam sub 

 n:o 320 Phycothec. Lusitan. in Supplem. distribuit Welwitsch, in aliis Algis 

 prope Setubal leeta. Observante Welwitschio est hsec initio saccata et stipitata, 

 dein plana et crispula. Ex iis, quse ipse vidi, sequentia addere placet: Planta 

 juvenilis, nonduin lineam longitudine superans, in vesiculam pyriformem est 



