42 j. Q. Agardh. 



nec me rationes hodiedum habuisse ab opinione olim de diversitate professa recedere, dicere pla- 

 cuit. Ut vero certius de his rationibus judicium ferre liceat, eas veras Delesserhe species com- 

 parandas putareni, quas habitu adnuente D. sanguinece potissimum proximas quis supposuerit. 

 Ejusmodi speciem puto illam, quam olim cum D. Ljjalli conjunxerunt Hooker et Harvey, quam 

 vero ipse sub nofnine »D. similans* descripsi. Exteriore habitu duetus, vix quispiam dubitaret 

 has plantas Australise cum D. sanguinea pfOxima aftinitate junctas esse; sin vero characteribus a 

 fructificationis indole deductis invicem differant, patet me judice, habituales congruentias in affini- 

 tate dijudicanda multo minus valere, quam ejusm.odi congruentiis adscribere olim eonsuevimus. En 

 quse de structura paf.tium fructifipationis in D. similante observationibus didici : 



Sporophylla D. similantis vidi, ciliarum marginalium ad instar, longa serie margines obdu- 

 centia, crassitie et f.orma obovato euneata facilius dignoscenda. Sectione eorum transversali facta, 

 eadem a foliolo minutissimo transformata dioeres, interiore inedia regione, a margine ad marginem 

 ducta, cellulis minoribus et densius dispositis fbrmata, costalem regionem folioli minuti efficiente ; 

 utroque latere hujus regionis, series camerarum fertilium adest, in quibus singulis singulse sphrero- 

 sporje majuscula' triangule diviste nidulantur. Inter cameras fila, quasi articulis minoribus con- 

 texta, a centrali regione exeuntia, superne fasciculatim ramosa exeuut, ipiasi stratum cortieale 

 sporophylli formantia. (Addere placet, jam hoc loCo de liis partibus loquens, cellulas corticales 

 extrorsum ubique excurrere iu fila verticalia articulata brevissima aciculpeformia, quilms D. similans 

 obsita adpareat; quibus vero caret simillima D. Li/alli.) — Oystocarpia in folio majore sparsa facile 

 quispiam diceret, a nodo quodam costali cfassiore formata,- interjacente parenchymate adparenter 

 monostromatico, quo respectu anaiogiam quandam cum D. sanguinea adesse, monuisse placet. Hinc 

 extra medianam regionem folii pericarpium utrinque eminet, inferne et superne triplice saltim serie 

 cellularum contextum, uno latere (inferiore) placentam, altero (superiore) earpostomium generans. 

 Carpostomium, canali apertum, filis numerbsis submdniliformiter articulatis cinctum. Placent"am 

 (subbilobani) rila gemmidiifera plurima, sursum carpostomium versus et lateraliter quoquoversUnj 

 porrecta, moniliformia et conformia cum iis, quse Delesseri» speciebus aliis characteristica putavi ; 

 gemmidia moniliformiter conjuncta terminali prsecocciore foventia vidi. 



[Tna cum his chafacteribus, quos lubenter Generi pfoprios dicerem, alium junetum esse, 

 speviei ut putarem rite characteristicum, jam supra memoratum : puto fila illa invicem liliera, aci- 

 culseformia aut subulata, numerosis articulis brevissimis formata, quibus extrorsum continuantur 

 cellulse corticales, sub microscopio habitum omnino proprium huic speciei tribuentes. Eadem vidi 

 ;eqne conspicua in planta sph;erosporifera ac in speciminibus cystocarpia gerentibus. In ipso cysto- 

 carpio cellulas carpostomii iisdem destitutas observavi; in utroque autem latere segmenti (ex cysto- 

 carpio transverse secto) vidi quasi fruticulum minutum horum rilorum. Nullam speciem milii cog- 

 nitam Iiabeo, in qua simile quid adesse novi, nisi in specie illa, admodum insigni et.sui juris, 

 quam nomine Nitophylli erosi pulclua icone cognitam reddidit Harvey; cujus in cystbcarpio summo 

 consimilis adest filorum adparatus (Harv. Phyc. austr. fab. 94 fig. 3). Nec vero hanc ob congruen- 

 tiam specialem, affinitatem certam quandam inter species has indicatam putarem. In specie N. 

 similanti ita proxima ut eandem ne varietatis quidem nomine distinctam putaverit Harvey (D. 

 Lyalli), sporophylla comparavi; hsec latiora vidi at eodem modo sphferosporifera; attamen nusquam 

 rilorum corticalium qnsedam indicia vidi. Hinc concludere ausns sum liunc ' adparatum peculiarem 

 sistere characterem speciei eximium, at nullo modo ejus indolis, ut prOprium typum Genericum 

 prpesentia hujus indicatum conjicerem. 



(3.) His ita convicto niihi revenire placuit ad formam illam peculiarem, quam nomine Nito- 

 phylli erosi cognitam reddijlit Harvey, quamque suo proprio modo ortam, quasi formam quandam 

 exuberantein explicandam credidit. Panca revera hujus plantse peculiaris specimina hucusque Algo- 

 logis adfuisse conjicerem, hinc quoque parum intellectam lubenter dicerem. Qualem illam mihi 

 hodie cognitam confido, eandem dicerem et quoad formam exteriorein frondis, et totum adspectum 

 plantR' sub diversis evolutionis stadiis ita inutari, ut omnino diversas plantas in his stadiis diversis 

 facilius quis supposuisset. Quiii immo suIj unoquoque stadio eandem ab aliis ita differre, ut neque 

 ex uno, nec ex altero evolutionis stadio <le affinitate ejusdem proxima facilius dijudicatur. 



Plantam sterilem alium habitum offerre jam Harveyum supposuisse videtur; et plura mihi 

 revera adfuerunt specimina, in quibus nulla adparatus cujusdam marginalis indicia observantur; 

 alia, in quibus inchoans adest, fere magis cilia minuta marginalia referens ; alia denique in quibus 



