56 ,T. G. Agardh. 



Habitum speciei potissimum Gracil. confervoidem referre jam supra indicavi. Structirrarn 

 vero Genus omnino diversum indicare, supra quoque demonstrare conatus suni. Finxi nimiruin 

 stratum axile esse primarium, cellulis ejusdem articulos pyriformes, ab angusta basi in clavam 

 superne incrassatos, femulantibus contextum; his ab apice incrassato conformes articulos emitten- 

 tibus ramificationem oriri, in modum diceres candelabri magis magisque cornpositum. l*t vero 

 rami candelabri increscere pergunt, eosdem in formam cylindraceam abire, ita cellulas interiores 

 frondis constituentes, modo et evolutionis ordine eodem quo ramulos exteriores juveniles clavatos 

 in multis Algis in cylindraceos ramos abire novimus. Ramis candelabri invicem ut putarem ana- 

 stomosibus conjunctis, cellulas frondis adultioris ut plurimum conjunctas excrescere, assumsi; utrum 

 aliquando ramos candelabri invicem solutos excrescere tenderent — quod forsan quispiam suspi- 

 caretur ex observatione supra allata — apices frondium nunc invicem quasi in foliola sejuncta ex- 

 crescere — id nec contendere nec ilenegare auderem. 



XIX. De situ et structura sphoerosporarum Glllsoniae. 



Satis inter Algologos constat varias fuisse de affinitate Generis Gulsonire opi- 

 niones: Harveyiun illud initio Cryptonerriiaceis retulisse, demum vero indicasse, se 

 illud Catenellse proximum considerare; Ipse (in EpicHsi) Genus inter Crouaniam et 

 Dasyphilam enumeravi. Schmitz, qui propriam instituerat Crouaniearuin familiam, 

 huic Gulsoniarri, inter Crouaniam et Gattyam dispositam, retulit. Demum mihi 

 examinare contigit specimen cystocarpiis instructum, quibus suadentibus Genus 

 Wrangelia^ affinit.ate proximum hodie statuere ausus sum. Q,ua2 cum ita fuerunt 

 opiniones diversge, monuisse placet mihi hodie quoque contigisse sph?erosporis in- 

 structum specimen examinare. Spluerosporas nimirum vidi in nodis admodum 

 prominulis inferioris partis frondis circumcirca sparsius dispositas, intra articulos 

 ultimos filorum terminalium, hisque quasi obtectas; ;juniores in ejusmodi filo cse- 

 teris breviore terminales et paulisper ovales, adultas fere rite S}>ha3ricas et eviden- 

 tissime triangule quadridivisas. Opinionem igitur de affinitate Generis a me pro- 

 fessam, hac observatione sphgerosporarum nullomodo refutatam fuisse, dixisse placet. 



XX. De speciebus Dictymeniae earumque characteribus. 



Quamquam iteratis vicibus de speciebus Dictymenise scribere ausus sim, tamen 

 ad eas, utpote me judice non ita ac fas fuit intellectas, hodie adhuc revenire placuit. 



Quoad habitum species Dictymenia^ cum iis Yidalias non parum congruentes 

 videri, satis constat; dum vero Vidalia cuin Amansia et Rytiphlaea magis congruere 

 patet, Dictymehiam cum Polysiphonia potissimam comparandam esse, quoque elucet. 



Quo jure in Polysiphonia dignoscere opportet tubum axilem, siphones inter- 

 medios, et stratum corticale (saltim in nonnullis speciebus evolutum) ; eodem in Dicty- 



