68 J. G. Agardh. 



logas obvenire in Rostrychia Montagnei, at dicerem modo diverso in eundem finem 

 creatos. Durn igitur in nonnullis speciebus Generis Rostrychiye sunt apices ramo- 

 rum principalium, qui in certum finem eximie incurvati generantur (lhlicotham- 

 nion) ; obveniunt in aliis rami quasi peculiaris indotis, juxta basem pinnarum nor- 

 malium lateraliter evoluti, qui quasi adventitii in cundem Hnem iorsan inserviant 

 (Ptilothamnion); aut in aliis generantur glandulae, consimili modo disposittc (latera- 

 liter a rachide emergentes (B. Harveyi chilemis) : aut sint (rachides) partes ipsorum 

 ramulorum; quse certum in iinem plus minus transmutatse obveniant (B. cornigera). 

 Utrum hi diversi modi singulis speciebus characteristici permalient, an in plurihus 

 in eundem fiuem obveniant consimiles, id me judice tantum accuratiore formarum 

 comparatione dijudicare liceat. 



Si quidein jure quodam statuerim obvenire inter species ad Rostrychiam re- 

 latas tum in ipsa structura frondis differentias, non tantum quoad gradum, sed 

 etiam quoad normam dispositionis sat conspicuas ; tum in ipsa ramificationis norma, 

 quam in nonnullis quidem ab ipsa interiore structura deducendam forsan qnispiam 

 voluerit, quarn vero in aliis ab ipsa structura vix dependere putavi ; tum denique 

 hos characteres et structune et ramiticationis vario modo in diversis complicatos 

 obvenire; facilius patere putarem, his (ante alias) insistere opportere differentiis in 

 speciebus dignoscendis et disponendis. Revera ejusmodi differentiis, quasi prima- 

 riis, Typos diversos indicari ; et his Typis rite quoad limites circumscriptis et suis 

 propriis characteribus distinctis, et species facilius recognoscere licere, et dispositio- 

 nem specierum hoc modo magis systematicam fieri, assumere ausus sum. 



Mihi autem. ita species numerosas Generis ad suas quasque proximas referre 

 conanti, facilius adparuit species, quas uno ducente characteie ad unam Tribum 

 pertinere, nunc aliis ducentibus ad aliam potius referendas f uisse ; et ejusmodi con- 

 siderationibus dispositionem specierum in Genere admodum naturali Rostrychise ni- 

 mium complicatam fieri facilius quis putaverit. Si de hac re aliter judicaverim, 

 sufficiat dixisse ita revera esse dehere in quaque familia rite naturali: »facies non 

 omnibus una, nec diversa tamen, qualem decet esse sororum». 



Conatum igitur certos invenire typos, et iuter typos diversos iuvenire charac- 

 teres, et ita singulis speciebus certum quendam dispositionis ordinem, quem pro- 

 prium in usum hodie suscepi, hunc forsan quoque aliorum in usum publici juris 

 facere ausus sum. 



Ut jam Species Algarum scribens formas eo tempore cognitas Rostrychiae ad 

 duo Subgenera diversa retuli, quibus nomina jam antea data usurpanda credidi ; 

 ita hodie quoque Tribus Generis Rostrychiye numerosas — quas suadentibus cha- 

 racteribus tum ab ipsa structura interiore frondis, tum a ramificationis norma de- 

 ductis assumendas credidi — , Typos duos quasi prineipales indicantes credidi, quos 

 ipsis nominibus datis designandos putavi. 



Satis nimirum inter Algologos constat proprium Genus Stictosiphonise in Crypto- 

 gamia antarctica creatum fuisse novis quibusdam speciebus; quod vero Genus ipsa 

 forma cellularum exteriorum a Rostrychia praecipue dignoscendum putarunt ; dein 



