32 J. G. Agardh. 



turam peculiarem frondis Genus potissimum analogum videri cum Spongoclonio et 

 Lophothamnio ; dum vero in liis fila secus frondem decurrentia, extra cuticulam 

 priinaripe frondis generantur, ita.caules stuposas formantes, a quifrus nunc quoque 

 ramelli proveniunt quibus frons quin immo inferne hirta adparet — tila, contra, 

 ejusmodi decurrentia intra epidermidem in Thamnocarpo generantur caulem suo 

 modo polysiphoneum formantia. Analogiam vero, quam inter Spongoclonimn et 

 Thamnocarpum quis forsan inveniret, ex ipsa fructificationis indole vix corroboratam 

 dicerem, utpote in Spongoclonio, velut in aliis Generibus Callithamnioideis sphsero- 

 sporse singulse secus ramos generantur; dum in aliis Generibus nonnullis (Grif- 

 fithsia) sphaerosporas quodam modo fasciculos minores formantes dicerem. Quo 

 igitur modo Spongoclonium ad Callithamnia accedere videretur, eodem niodo Tham- 

 nocarpum ut formam quandam superiorem et same eximie eorticatam Generibus 

 Griffithsioideis forsan quis conjiceret. 



Quod praHerea attinet formas illas Thamnocarpi, quas ob caules magis evo- 

 lutas euni Gigartinis comparare voluerunt, monuisse placet bodie in pluribus Gene- 

 ribus, fronde articulata distinctis, obvenire analogas differentias in fronde vetusta 

 nonnullarum specierum [Spyridia prolifera et quse sunt alice); quibus quandoquidem 

 nonnulke spccies ab aliis ejusdem Generis admodum cOnspicue differunt, nec vero 

 eam ob causam heterogenea? considerantur. 



Alia vero mihi adparuit ratio speciei, quam nomine Thamnocarpi? glomuliferi 

 descripsi (Algem. System. IV. p. G — !)). Quod jam olim de ea monui, esse difti- 

 cilliroum ignotis fructibus ferre judicium de affinitate, id quoque liodie repetere 

 plaeuit, numerosis postea observatis ejusdem speciminibus, vario modo diversis, at 

 omnibus ad eandem speciem, ut putarem pertinentibus ; aliis nudis, aliis glomuli- 

 feris, glomulis in nonnullis substantia membran;e mollibus, in aliis calcare obductis 

 Prondem exsiccatam quasi globulis albescentibus glomulorum loco instructam. Quam- 

 quam eandem habui tum e Nova Hollandia occidentali, tum ex australi, diversis 

 locis et tempovibus lectam, nulla omnino indicia fructificationis hucusque observare 

 contigit. Quum autem hodie de structura et affinitate Thamnocarpi scribere ausus 

 sum, placuit meminisse differentiam ipsius structuraa frondis, qua ducente lubenter 

 conjicerem speciem dictani sistere Typnm novi Generis, quod potius ipso Generi 

 Ceramii quara Grifrithsiis adproximandum putarem, quamquam facillime fieri posse 

 concederem ut potius Wrangeliae, ant Spyridise, aut Asparagopsidi fructus demum 

 detecti Genus affine demonstrarent. Analogia quadam in architectonica structura 

 frondis ductus speeiem ad Thanmocarpum, rite tamen expressis dubiis, ad interim 

 retuli ; quomodo vero ipsius structurse indole a Thamnocarpo differre mihi videtur, 

 hoc loco afferre tamen placuit. 



In 77/. Griffithsioide describere conatus sum primariam structuram rami juni- 

 oris quam proxime eonvenire eum pluinula Callithamnii cujusdam, articulis cylin- 

 draceis monosiphoneis, intra membranam pellucidam anhistam endochroma. cocci- 

 neum foventibus. Hanc structuram in interiore frondis senilis adhuc persistere 

 vidi ; endoehroma intra articulos adesse, et articulum interiorem quoad formam et 



