Analecta Algologica. 29 



Gigartinse cujusdain firmioris; in planta vero fertili, quum a ramulis Gigartinam 

 semulantibus fasciculos minutissimos Callitharanioideos provenire observaverat, his 

 quidem deducendum credidit, Generi novo typicum esse, ejusmodi offerre frondis 

 differentias. Quum vero in alia specie (Callithamnion? penicillatum) consimilem 

 structuram. at multo minus conspicuam, rite observaverit, hanc tamen adhuc in 

 Pht/c. austr. sub nomine dicto inter Callithamnia retinuit, dubio tamen allato anne 

 quoque in hoc speciem Thamnocarpi diguoscere opporteret. Dum vero inter species 

 dictas summa obvenire videretur habitus differentia, facilius intelligere quidem lice- 

 ret, ejusmodi conjecturas admodum dubias obvenire debere. 



Monuisse quoque placet alias quasdam formas Novse Hollandise ad novum 

 Genus Thamnocarpi tum ab ipso Harveyo, de Algis Tasmanise scribente, tum a 

 me ipso postea relatas fuisse; Harveyum vero postea de his speciebus aliter judi- 

 casse, ita ut in Syn. Pht/c. austr. primariam sp. unicam Generis enumeraverit; 

 Genus, hoc loco Ceramiaceis relatum. inter Dasyphilam et Ptilotam dispositum fuit. 

 Prseter quod sphserosporas in typiea specie ad fila callithamnioidea obvenire nudas 

 sphaericas et triangule divisas, hucusque nihil de tructificationis partibus allatum vidi. 



Quum igitur mihi demum contigit habere novam speciem, utroque fructu bene 

 instructam, hodie ejusdem dare placuit descriptionem, quam et fidelem speravi et 

 ita completam, ut de charactere et affinitate Generis liceat certius judicare. Spe- 

 ciem hane eo respectu quoque examinandam lubenter dicerem, quum inter speciem 

 Callithamnioideam, quam ad Thamnocarpos referre dubitavit Harvey, et magis 

 Gigartinoideas (quas Generi typicas proposuerat) fere intermediam considerare liceat. 



In Thamnocarpo Griffithsioide, totam plantam superiorem vidi habitum referre 

 Callithamnii. pinnatim decompositi, rachidibus superioribus pinnisque alterne pro- 

 venientibus, quoquoversum porrectis, strictiusculis et ab ima basi articulatis, inferne 

 simplicioribus, sursum densius virgatis, apiceque subfasciculatis, ramulis aliis sim- 

 plicibus a basi latiore in apicem acuminatum sensim attenuatis, ' plurimis bifidis aut 

 iterum pinnatim ramellosis, terminalibus (demum in favellam abeuntibus) submo- 

 niliformiter contractis, articulis fere omnibus diametro-sesquilongioribus. Ad apices 

 subfasciculatos ramuli terminalis pars superior in favellam abit, ab apice ramoso 

 transmutatam. Circa hanc ramelli proximi inferiores incurvantur, involucrum con- 

 stituentes circa ipsum nucleum initio subglobosum, qui hoc modo fere tecto circum- 

 ambiente obtegitur. Articuli filorum incurvatorum persistunt parum mutati. Ipse 

 uucleus initio rotundatus adparet; paulo serius subdivisum vidi, nimirum corapo- 

 situm nucleolis aliis majoribus, aliis minoribus, ab axilibus cellulis supreinis 2 — 3 

 (parum niutatis) fere quoquoversuni porrectis. Singuli nucleoJi rotundati, sua niem- 

 brana hyalina tecti. gemmidia plurima in nonnullis, in aliis pauciora sine ordine 

 conspicuo disposita. extima subverticaliter extrorsum porrecta, foventes. 



Planta sphserosporifera magis regulariter pinnata adparet, pinnulis plurimis 

 superioribus subdistichis et falcatis; interiore latere horum sunt seriata3 sphsero- 

 sporse, nimirum ad genieula, introrsum leviter prominula, vidi pedicellum brevem, 

 unico articulo breviore et paulo tenuiore (quam ipsa sphserospora) constitutum, et 



