20 ,T. G. Agardh. 



partibus paruin revera referreudum eredidi. Hodie melius ut sperarera iutelleeta 

 nuclei structura, ad dictam comparationem revenire placuit. 



Autea vero quam de his comparandis ratioues quasdam ulterius afferam, placet 

 de evolutioue ipsius spongiolae fertilis in Polyide observatiuuculam addere. Tum 

 in speciminibus fertilibus pluribus, quse vidi, tum in iconibus plurimis, quarum 

 plures revera exstant eximiae, spongiolas depinguntur externe prominulse, roseo colore 

 1'acilius dignoscenda3, quasi verrucam constituentes unilateralem, secus longitudinem 

 rami plus minus elongatam, at ita ambitu definitam ut facile illam crederes quasi 

 membrana exterue cobibitam. Patet vero ex iconibus ejusdem datis totam esse 

 constitutam tilis ab interiore extrorsum radiantibus, quse quia ejusdem lougitudinis, 

 superficiem verrucaa reddunt modo dicto asqualem. Quod vero ita in plurimis ob- 

 tinere videtur stadium depictum, id in paucis vidi ita mutatum, ut primariaj ver- 

 rucaB superliciem quasi efflorescentem putares, novis minoribus corymbulis, aut glo- 

 bulis minoribus superpositis inpeque longis, superficiem superiorem obtegeutibus. 

 In specimine (sub hac evolutionis stadio exsiccato) tota spongiola, quasi male et 

 nimium compressa, fere omnino dissoluta adpareat. Ejusmodi corymbulam, <juem 

 apiculo solvere contigit, vidi suffultam lil<> tenuiore (quasi cylindraceo stipite) hya- 

 lino elougato, quem, majore adbibito augmento, quasi tilis interioribus laxius tortis 

 at tenuissimis contextum dicerem; et circa partem superiorem hujus stipitis vidi 

 nucleolos rotundatos minores plurimos circumcirca ita dispositos ut omnibus con- 

 junctis corymbus minutiic constitueretur. Quse in juniore nucleo Polyidis adparcnt 

 ut tila sterilia nucleos separantia, hasc aut omnino inter nucleos corymbuli detici- 

 entia aut plus minus dissoluta mihi adparuerunt '). Nucleoli plurimi, quos circiuu- 

 circa in corymbulo dispositos vidi, rite maturi milii obvenerunt, utpote gemmidiis 

 in detiuitam suam formam evolutis et invicem facilius sese disjungentibus instructi. 

 Quibus omnibus concludere ausus sum stadium evolutionis a me observatum, nullo 

 modo fortuitum considerandum esse, sed sistere ultimum quoddam evolutionis sta- 

 dium spongioUe, monstrans modum sibi proprium, quo nucleis innumeris gemmi- 

 diorum emissionem demum parat Polyides 2 ). 



1 ) Comparanti mihi staclia juniora, olim a me depicta (Florld. Morph. Tab. XXXII Jiij. 7 et 

 fig. 8) facile conjicerem alios nucleolos inieriores generari, alios superiores in fertili spongiola; et 

 alios fasciculos forsan steriles {fig. 7) permanere, alios magis evolutos (fig. 8) demum sistere ejns- 

 modi fasciculos prolongatos, quos hodie describere conatus sum. Lubentius conjecisseni, hos tilo 

 vum fasciculos rilorum prolongatos in inferiore sua parte invicem contineii rilis quibusdam trans- 

 versalibus, at nulla ejusmodi observare eontigit. 



2 ) Quoque de prima evolutione spongiola monuisse placet, illam multo minus fortuitam vi- 

 ileri, quam ex descriptionibus forsan quis concluderet. In eodem ramorum fasciculo frondis supe- 

 rioris spongiolas omnes subsecundatas dicerem, in ramulo quasi recurvato sursum versas. Credere 

 licet ramum fertilem ipsa forsan expansione spongiolse adcrescentis rieri deflexum, quare ex media 

 regione cujusque spongiolse deflectitur rami pars superior sterilis. Spongiola hoc modo sursum 

 versu obvenit, initio parum longior quam lata, sensim vero longitudine plures lineas superans, 

 servata unilaterali directione. Esse eadem rila ipsius frondis, quse magis excrescentia spongiolam 

 efficiunt, dubitari nequeat; at ex situ spongiolae concluderem, tantum esse fila frondis proxima, qu?e 

 excrescunt spongiolam formantes. 



