Analecta Algologica. 9 



adparatum quendam, ipsis filis vix crassiorem at magis vage et subalterne divismn, 

 nec eodem prorsus niodo articulatum. Ex hoc quasi axili adparatu EBgrius distin- 

 guendo tuni gemmidia singula, suo pedieello suffulta, tum tila elongata pericar-pii 

 exeuntia observare eredidi. Finxi esse hujus adparatus partes, quas in fruetu magis 

 evoluto Spyrid. filamentosce olini depinxi (Floricl. Morph. tab. X VI fig. 12 et 13). 

 Iu alia specie partes hujus adparatus, magis invicem distinctas observare credidi, 

 aliis filis ejusdem anastomosantibus, aliis proprio suo modo ramosis. Fila (in ea 

 specie) anastomosantia magis limites eonstituere inter nucleolos diversos; et his ad- 

 juvantibus in maturo fructu nucleolos diversos invicem disjunctos fieri et ad gem- 

 midia expellenda forsan conducere; fila contra quse ramosa dicerem, ab initio saltim 

 ad gemmidia sustineuda magis proprie conferre. Ipsam vero dispositionem — quasi 

 fasciculis pluribus in orbem dispositis ortam, nexu quodam cobairere cum corpus- 

 culis a me supra descriptis, quse ramulorum abortientium partes juveniles sistere 

 conjeci, nec aegre egomet suspicarer. 



Quale pericarpium extemum in Spyr. biannulata observavi, tale hoc uulla 

 membrana propria tectum observavi. Tota sua couformatione illud Wrangeliam 

 quandam referre facile dicerem. Dum vero in Wrangeiiis multis depinguntur cysto- 

 carpia in apice rami magis terminalia, involucrantibus ramellis sursum plus minus 

 hiantibus' aperta; dispositiouem ipsam partium in dicta Spyridiai specie, pluribus 

 quasi fasciculis — qui in apice rami generantis circumcirca dispositi obvenirent, 

 ortam lubenter dicerem — eadem quasi dispositionis differentia, quam inter Dorste- 

 niam et Morum obvenire novimus. Quod vero ad hanc dispositionis congruentiam 

 quam maxime eonferre videretur, in eo positum putares, quod in Wrangelia l ) cysto- 

 earpitim proprium vix evolutum adest. sed in apice rami non transmutati ea organa 

 conjuncta obveniunt. quse in multis aliis Florideis intra organa propria, et proprio 

 modo generata obvenire novimus. Nec aliter cystocarpium ita dictum SpgridUe bi- 

 annxlatce interpretaudum ' putarem. Aliis comparatis Spyridiae speciebus forsan dicere 

 opportet non esse unicum ejusmodi ramum. sed plures, quorum conniventibus par- 

 tibus cystocarpium sic dictum oritur, quodque in aliis speciebus insuper magis 

 transformatum et pericarpio proprio inclusum obvenit, et hinc carpostomio suo pro- 

 prio quoque iustructum. 



In Spgridia fitamentosa et quomodo sub maxime juvenili stadio cystocarpium 

 ortum vidi (Fig. 10' et 17) tum quale posterius, introrsum nucleolos plures filis ste- 

 rilibus separatos generat et extrorsum pericarpio proprio cingitur (Fig. 12 — 15) 

 iconibus in Flor. Morph. tab. XVI datis describere conatus sum. Adultiorem fruc- 

 tum, ne dicam senilera, hodie observanti mihi, nullura carpostoraium observare con- 



»In Wrangeliis teque ac in Ohondrieis et Rhodomeleis cystocarpium a ramulo transformato 

 oritur. Prout vero ratnulus fertilis fuerit aut niayis aut minus transformatus, fructus plus minus 

 fliversi formantnr; in Wrangelieis inferioribus nuclei sunt adparenter nudi et partibus constant 

 nunc minus, nunc magis transmutatis ; in Chondrieis et Rhodomeleis, evolutione superioribus, nu- 

 cleus consimili structnra cseterum donatus pericarpio proprio cingitur.» J. Agardh, Sp. Algar. Vol. 

 III. 2. p. 275. 



