Analecta Algologica. 4-3 



videri. tum ex raodo quo vesicuke in his generantur, tum alii.s notis. <|uas magis 

 habituales plerumque consideraut. deducere auderem. 



Facilius quidem videretur ordinem totius evolutionis et omnes istas partes, 

 quas proprie vegetativas plerumque considerant, in omnibus Cystoseirse speciebus 

 esse sat convenientes. Frondes in omnibus inchoari patet quasi sub forma folii 

 sensim excrescentis. quod sub evolutione sensim fit transformatum, partes et organa 

 diversa, quse in planta evoluta adsint, formaturum. Quoque hoc respectu quandam 

 esse evolutionis diversitatem in subgeneribus diversis, mihi adparuit. Dum nimi- 

 rum in speciebus aliorura subgenerum hane transmutationem quasi in partibus di- 

 versis, at succedaneis magis magisque mutatis perfici dicerem, nescio an in Eucysto- 

 seiriis assumere opporteret easdem ssepe esse partes, quse sub evolutione ab una in 

 alteram formam transirent. Eredem revera partes. quse juveniles iu C abrotanifolia 

 et C. discorde sub forma folii pinnatifidi inferne generantur. superne stepe adparent 

 iu rachidem plus minus angustam ramis filiformibus instructam desinere. Ln C. 

 discorde. cujus folia generantur margine crenulata, seepe evidentissime trauseunt 

 folia in rachides sa?pe prselongas et has immo murieulatas. Si in Thesiophyllo et 

 Bapidophora ipsa folia generantur quasi magis propria et sui juris, atque perfunctis 

 functionibus quoque demum dejecta fiunt. eadem in Eucystoseiris niagis potius in- 

 definita. sensim mutata, et demum obsolesceutia fere dicerem. Ln C. abrotanifolia, 

 quarn annuam aut raro biennem quoque dixit Valiante, totam hanc transmutatio- 

 num seriem quasi in eodem ramo perfectam simul observare quandoquidem licet. 

 In C. discorde plantam primi anni subsimili modo excrescere putares; in planta 

 secundi anui persistentes caules et quasi jam transmutati sub sua jam mutata 

 forma excrescere pergunt iu plautam, quam F. foeniculaceum olim dixerunt. Cau- 

 lem proprium hoc modo quoque in Eucystoceiris demum obvenire posse patet; at 

 ut plurimum parum conspicuum vidi. 



De paucis speciebus Eucystoseine ad ea, quse in Sp. Alg. attuli nihil hodie addere haberern, 

 nisi C. barbatam a Valiante alio modo interpretatam vidissem. Qualem illam depinxit, receptaculis 

 elongatis instructam, eandem a C. Hoppii vix distinctam hucusque habui. Veram C. barbatam 

 olim a Bertoloni sub nomine F. abietis %. tab. IV fig. 2 b et c depictam et quoque descriptam pu- 

 tarem, exclusis tamen synonymis plurimis. Hanc formam tum ex mari Adriatico, tum ex medi- 

 terraneo orientali pnecipue babui, eandem vero raro ad oras Galloprovincipe legi. In Herb. C. 

 Agardh tum nostra nomine dicto insignita; tum Valiantei, tum ipsa C. Hoppei, omnes sub nomine 

 Fuci abietis a Bertoloni ex porta Lunte niissse adsunt. Si C. barbatam ut speciem sui juris assu- 

 mere opporteat, hanc putarem incolam maris minus profundi ; hinc vesiculis nullum specimen ejus- 

 dem instructum vidi; dum in C. Roppii, qualeni hanc intelligo, quoque specimina maris minus 

 profundi vesiculis inchoantibus instructa ssepe vidi; ex profundiori mari specimina C. Hoppii pluri- 

 pedalia excrescere vesiculisque uberrimis esse instructa, satis constat. Veram C. barbatam esse 

 perennantem et long<«vam assumere auderem, utpote caudice valido, pedali et pennam anserinam 

 crassitie tequante instructam ; ex hoc caudice rami, ssepe parum ultra crinales crassitie numero- 

 sissimi pullulant et ramiticationibus densissimis subdividuntur. In extiinis his ramificationibus 

 receptacula generantur breviora et qnoad formam ovata, dum receptacula in formis C. Hoppii 

 lanceolata lubenter dicerem. 



C. barbatam extra mare mediterraneum evagare dubitarem; sed formas ita evagantes, quas 

 ejusdem speciei putarunt, ad alias species referendas suspicor. 



