Analecta Algologica. 61 



Postquam 1. c. hanc speciein descripsi, nulla habui specimina, quse ad speciem illustrandam 

 conducant. Characteres prsecipuos positos putarem in rachidibus ramorum sat firmis, conspicue 

 angulatis, sparsim et prrecipue circa basem paulisper dilatatam ramulorum proeminentiis conicis 

 (vix omnibus partium delapsarum residuis) obsitis; porro, in foliis ramos fulcrantibus lanceolatis 

 acuminatis et in petiolum longe acuminatis, bis pollicem longis et tres lineas latis, costa parum 

 supra medium folii evanescente instructis, et cryptostomatibus secus costam utrinque seriatis. 

 Folia omnia ramulorum multiplo minora at eandem fere formam servantia, si quoque ita angusta 

 ut linearia dicerentur, enervia et fere unica serie cryptostomatum instructa. Rami ramulique om- 

 nes (in planta superiore) adscendentes subpyramidati, aut potius laucoidei ambitu, foliis circum- 

 circa ambientibus obtecti. Vesiculse juniores obovato-sphsericae, adultiores sphaericaB muticse, petiolo 

 ipsis breviore suffultse, glandulis in adultioribus vix conspicuis, in junioribus parum prominulis. 

 Receptacula clavato-cylindracea in axillis singula et simplicia (in nostris adhuc juniora). Color ex 

 fulvo nigrescens foliis quasi glaucescentia suffusis. 



Dubitavi an ad hanc speciem, a C. Agardh in Syst. Algar. primitus distinctam, plantam re- 

 ferrem in Tab. Phycol. Kiitzingii Vol. XI tab. 17 depictam, quam e mari Coreano provenientem 

 dixit. Suam speciem sub nomine S. Acinariae proposuit Ktitzing, et sub hoc nomine S. confusi 

 specimen, e Japoirla a Langsdorf reportatum, misit Mertens. Si vero icone Kiitzingiana ad S. 

 confusum C. Ag. referreretur, folia inferiora plantse nulla depicta fuisse patet, in quibus forma 

 eximie lanceolata foliorum et costa superne evanescens prsecipuos characteres speciei subministrant. 



De propria structura et crescendi modo Dictyosphaerise sericeae. 



Si superficies frondis hujus speciei, quam tum icone tum speciminibus distri- 

 butis hodie satis cognitam putares, ab una aut altera pagina lente parum augente 

 observatur, totam contextam facile diceres cellulis 5 — 6-gonis, quae supra mediam 

 cellularum partem nudae viderentur, marginibus vero ipsis densiore et obscuro quo- 

 dam adparatu velatis. Hujus adparatus prgesentiam diu nullo verbo ab auctoribus 

 indicatam fuisse confiteri fas est; nec ex icone a Harvey data prsesentiam ejusdem 

 quispiam supponeret. Algologos igitur ' hodiernos quasi ex iraproviso et de prae- 

 sentia et de structura hujus adparatus captos fuisse dicerem observationibus a Mur- 

 ray factis, quas in propria disquisitione de structura Dictyosphferiae nuper publici 

 juris fecit. Quamquam vero iconibus structuram peculiarem hoc loco illustratam 

 fuisse novimus, propriam indolem ejusdem difficilius intelligendam esse, non tantum 

 ex eo videretur quod duobus modis omnino diversis observata explicaverit ipse 

 Murray ; sed mihi quoque, structuram descriptam percipere conanti, tum ipsas ico- 

 nes a Murray datas comparanti, tum propriis observationibus in structuram pecu- 

 liarem inquirenti, nec unam, nec alteram explicationem omni respectu adoptandam 

 adparuisse. 



Qualem, sectione facta transversali frondis, structuram reddidit Murray (Tab. 

 VI fig. 7) talem quoque me eandem vidisse lubenter confiteor. Qureritur vero quo- 

 modo observata structura rite explicanda sit. In una pagina (p. 4) dixit Murray : 

 ^The cross section shows the thallus to be several cells thick with a stratum of 

 large cells in the middle and two or three above and below it». Has cellulas, si 



