70 J. G. Agardh. 



Quum alise, hucusque descriptse, species Polycoelire colore roseo et tenuitate membranacea 

 hodie sat cognita; videntur, novam speciem ejusdem Generis recognoscere putavi, quam habitu — 

 ramificationis norma, colore et consistentia — potius Gymnogongrum referre dicerem. Est nimi- 

 rum planta circiter 3-pollicaris, purpurea et crassiuscula, et exsiccata inferne superficiem mon- 

 strans intequalem, quasi bullis minutissimis pustulosam ; quibus structuram internam admodum 

 peculiarem jam indicatam diceres. Rachides inferiores 3 — 4 lineas latas vidi, supremis vix lineam 

 latitudine superantibus; omnes inter ramos, alterne a margine exeuntes, conspicue flexuosa*; par- 

 tes majores frondium in ramos sub corymbose expansos sat conspicue tendunt; segmenta proxima, 

 sat regulariter alterna, distantiis 3 — 4 lineas longis inferne separata, superioribus sensim brevio- 

 ribus. Axillae omnium inter rachidem et eximie patentes ramos fere rotundatse adpareant. Golor 

 eximie purpurascens. Sectionibus factis structuram interiorem Polycoehee facilius recognoscere 

 credidi, cellulis interioribus maximis unica serie inter margines dispositis, membrana tennissima 

 plus minus exsiccatione collapsa cinctis, et exterioris strati cellulis reticulati-m anastomosantibus 

 circumcirca obtectis. In partibus plantse superioribus cellulas interiores subvacuas vidi; plures, 

 evidenter contractione ad mediam longitudinem facta, in duas novas subdivisas observavi, quas 

 introductis partibus strati corticalis sensim magis separatas fieri dicerem; per parietem gelatinosum 

 cellularum interiorum fila tenuissima et sparsissima a cellulis strati corticalis emissa cum ipso 

 endochromate interiore juncta observare credidi. Stratum corticale constat cellulis brevioribus et 

 admodum firmis, quarum interiores in reticulum anastomosantes, exteriores in fila verticalia vix 

 conjunctas vidi; cellulae superficiales fere globosse et in muco fere inordinatse adparent. 



Sectionibus longitudinalibus et transversalibus comparatis, vix aliam diiferentiam vidi, quam 

 in longitudine cellularum longiorum ; quae in segmento longitudinali nunc sunt suo diametro ses- 

 quilongiores; in segmento transversali suo diametro subsequales. In parte inferiore et crassiore 

 frondis nunc strati intermedii initia videre credidi in cellulis aut lacunis medias cingentibus, suo 

 proprio reticulo cinctis. 



Callophyllis (cura posteriores). 



Prseter characteres a structura cystocarpii deductos, ipsain structuram frondis 

 esse Callophyllidi characteristicam, satis hodie constare putarem. Characterein struc- 

 turse, quem speciebus oirmibus genuinis typicum dicerem, tamen in diversis specie- 

 bus esse nunc evidentiorem, nunc minus conspicuum, mouere placet; quod srepe 

 pendere putarem a magnitudine cellularum majorum, quad adparatu peculiari filo- 

 rum anastomosantium circumdantur. Ita in specie Capensi (Gall. discigera) cellulas 

 interiores rotundatas admodum minutas vidi ; hinc stratum interius frondis hujus 

 speciei totum tilis anastomosantibus contextum incauto facilius videretur. In nulla 

 specie, mihi cognita, structuram typicam Generis evidentiorem vidi, quam in specie 

 infra descripta (Ccdloph. Glgartinoicl.es); stratum nimirum filorum anastomosantium 

 circa cellulas majores rotundatas geque evidentissimum adpareat, quacumque direc- 

 tione sectionem tenuiorem frondis observare placeat. Meminisse quoque opportet 

 eellulas interstitiales quoad ipsam suam formam adparere in diversis speciebus di- 

 versas, praecipue si sectione transversali observantur. Nunc enim articuli earundem 

 breves adpareant fere rotundato-angulatee, magis cellulas minores majoribus inter- 

 jectas a^mulantes (quales fere in Hymenocladiis saspe observantur) ; in eodem vero 

 specimine, si sectione longitudinali structura comparatur, easdem cellulas interstitiales 



