Analecta Algologrira. 121 



marium in omnibus adesse, hunc vero diverso modo sub evolutioue fieri in diversis 

 speciebus mutatum. 



Qua: vero si ita sint, patet, me judice, quoque ipsaaa idseam Generis non ex 

 unica specie bene deducere licere; sed species diversas comparari opporteat. In 

 iSarcomenia, ut in multis aliis Generibus, una species evidentius id monstrat, quod 

 in alia tantum oonspiciatur obscurius aut plus minus personatum. Genera condere 

 unica suadente specie quasi tvpica, et missis characteribus mihi adparet ab idaea 

 systematis naturalis revera alienum. Hoc vero insistens principip Sarcomeniam, 

 suadente S. Delesserioide, ad Delesserieas referre perstitit Schmitz (Gatt. Florid. 

 p. 11), quod aliis praecipue comparatis speciebus mihi quidem omnino absurdum 

 visum est. 



Comparanti species Sareomenia 1 omnes cognitas mihi evidentissimum adparuit 

 et structuram frondis et partes fructirioationi proprias indicare plantas polysipho- 

 neas. quales in Rhodomeleis cognovimus; easdem vero in eo a plurimis distinctas, 

 quod siphones invicem non sequivalentes fiunt. sed alii aliis functionibus perfun- 

 guntur. Dum in Polysiphonia et Dasya siphones pericentrales, qui in diversis spe- 

 ciebus quoad numerum variant, tamen oinnes fiunt conformes et iisdem functionibus 

 induti viderentur, sunt contra siphones marginales in Sarcomenia et forma et fun- 

 ctionibus a reliquis pericentralibus diversi. Inter reliquos siphones, qui centralem 

 proxime cingunt, sunt interiores illi gemini, qui inter margines sunt centrali colla- 

 terales (in fronde ancipite aut plana). propriis functionibus induti ; sunt nimirum 

 hi. a quibus et antheridia organa sibi characteristica exserunt, et stichidia duplicem 

 suam seriem sphserosporarum generant. Siphonem centralem, quem in nonnullis 

 Rhodomelearum Generibus ab initio aut parum distinctum aut sensim in stratum 

 plus minus mutatum abire constat, in Sarcomenia sub forma sibi propria persistere 

 putarem. Quoque in iis speciebus Sarcornenise, qua? sub evolutione frondis quam 

 maxime mutatai obveniant, — nimirum sub elongatione et divisionibus cellularum 

 in cellulas forma varias nunc in fronde teretiuscula, nunc in fronde complanata 

 abeuntes — vidi siphonem centralem, fili tenuissimi, monosiphonei et longis arti- 

 culis superpositis constituti ad instar, frondem densissime corticatam percurrentem 

 (S. tenera). Articulos ejusdem cum prolongatione frondis quoque prolongari patet, 

 utpote hos longissimos vidi. A siphone hoc centrali ramos singulos seque tenues 

 ad ramos exteriores excurrentes observavi. Tn stichidiis omnium specierum. quse 

 a ramulis adhuc juvenilibus transmutata videntur, siphonem centralem sub forma 

 fili tenuissimi, totum stichidiuin percurrentis facilius quoque observare licet. Qua? 

 vero cseterum in diversis speCiebus adpareant differentise, sine dubio admodum con- 

 spicuse. eas omnes exphcari putarem tum evolutione cellularum in diversis partibus 

 plus minus perducta, tum earundem directione in diversis speciebus ita mutata. ut 

 frondes generantur in nonnullis plus minus teretiusculse, in aliis plus minus com- 

 planatae. 



Inchoantur nimirum partes juveniles totius frondis — ubi has sat juveniles 

 invenire contigit — aut saltim superiores partes — quas juniores facilius observaie 



