128 J. G. Agardh. 



Quod de filis monosiphoneis in Sarcom. dolichocystidea dixi, id quoque valere 

 de filis in Sarc. tenera vera obvenientihus lubenter conjicerem. Typum ramificatio- 

 nis in speciebus ita proximis diversura obvenire, vix suspicandum videretur. Ut 

 vero supra jam monui, stratum corticale in Sarc. tenera jam in rachide juvenili ita 

 evolutum adest ut ipsos siphones primarios ejusdem omnino nudos observare mihi 

 haud contigerit. Hinc cellulas initiales ramellorum, inter cellulas corticales rachidis 

 dignoscere non licuisse patet; easdem quoque jam ab initio inter cellulas corticales 

 obtrudentes plus minus devias fieri debere, facilius quoque suspicandum videtur. 

 Fila Callithamnioidea igitur, quse in icone Harveyana quasi a ramo dense corticato 

 fere vage exeuntia pinguntur, neque partem suam infimam nudam monstrare de- 

 bere; neque esse cellulas corticales, a quibus fila provenire videntur, quse revera 

 sunt initiales filorum, assumere posse credidi. Nec a stichidiis — quee 1. c. a Har- 

 vey filis omnino denudata at corticata pinguntur, quee vero mihi nunc juniora ob- 

 venerunt — , certum judicium ferre auderem ; stichidia nimirum observavi vix den- 

 sius corticata quam in aliis speciebus Generis vidi, at sub hoc evolutionis stadio 

 filis monosiphoneis elongatis plus minus obtecta. Hsec fila modo a me supra in 

 S. dolichocystidea descripto a siphonibus marginalibus provenientia observare cre- 

 didi ; at ob formam et dispositionem oellularum in stichidio paulisper mutatam de 

 prima horum filorum origine haud certus sum. 



Si in fronde ancipite Sarcomenige — nunc ad formam cylindraceam, nunc ad 

 complanatam magis tendente — supponere liceret ramorum prima initia inchoari 

 in siphonibus marginalibus, patet haec initia obvenire debere intra corticem, sensim 

 magis evolutum, plus minus velata. In speciebus fronde cyhndracea et strato cor- 

 ticali demum densiore instructis (S. Dasyoides) ramos revera videre credidi quasi 

 intra stratum corticale emergentes, et hujus strati cellulis quasi ima basi cinctos. 

 In speciebus fronde magis complanata insignibus, rami revera non a rnarginibus 

 ipsis sed intra margines evidentius proveniunt, quasi ab intramarginali regione, in 

 qua marginales partes ab origine sita? fuerunt. In specie, quse magis conspicue 

 costalem regionem separat ab alis quasi propriis. est regio ista intramarginalis, ex 

 qua et prolifieationes ramorum emergunt et fructificationis partes diversae, nunc 

 plurimse juxtapositEe et ips?e conformiter ramosas. Ramos in stichidia mutatos haud 

 raro marginales videre licet, nunc quoque secundatos. In £. Hypneoide, quam a 

 margine distiche ramosam quin immo dixit Harvey. ramos ab initio intramarginales 

 lubenter putaretn. Quibus omnibus saltim suspicari liceret prima ramificationis ini- 

 tia queerenda esse in ea regione frondis, quse in planta juvenili siphones marginales 

 generat — nisi potius ipsos hos siphones esse ejusdem evolutionis prima initia quis- 

 piam assumere maluerit. Sunt nimirum ut supra indicavi siphones. quos inter- 



eadem ex articulo rachidis quoque secundo quoquoversum egi - edientia vidi et articulis infimis 

 nioniliforniibus instructa. In <S'. dolicIiocysUdea vero a quoque articulo, dextrorsum et sinistrorsum 

 alternantia, et articulis infimiis truncatis instructa. Exstat inter Callithamnioideas illa Warrenia 

 comosa a rachide valida, attamen monnsiplionea, fila tenuia subsimilia emittens. 



