"- 
Analecta Algologica. 45 
dividuis et plerumque in proxima vicinia coste? observavi soros propris cu- 
jusdam indolis, minutos et ambitu rotundatos, quos an antheridia inchoantia 
Auct. sisterent. dubitavi. 
XII. Dictyota. 
Hodie quidem satis constat cellulam terminalem, eujus bifurcatione seg- 
mentorum parla in Dietyota et Generibus huie proximis generantur, quoque 
in inferiore sua parte iteratis subdivisionibus transversalibus sensim creare 
zonas cellularum, quibus superpositis longitudinaliter inereseit tota frons. Has 
zonas subdivisionibus longitudinalibus, paginas versus verticalibus subdivisas 
fieri in cellulas juxtapositas, qu: pro diversitate specierum aut pauciores aut 
plures inter margines generantur, articulos polysiphoneos, at planos, suo modo 
dmulantes, id quoque omnibus horum (Generum speciebus normale putarem. 
Si his additur cellulas, hoc modo creatas, duplicis esse generis, alias interiores, 
semper, ni fallor, exterioribus majores, alias corticales, endochroma coloratum 
foventes, facilius forsan quis crederet indolem structure et evolutionis normam 
sat claram indieatam fuisse. 
Cuieumque autem partes supremas in segmentis ultimis Dictyotz cujus- 
dam cum adultioribus partibus comparanti, vix non primo intuitu adpareat 
insignes esse in structura harum partium differentias. Dum in supremis et 
juvenilibus partibus cellule, quae conspiciantur omnes, summa et quidem mira 
regularitate tum longitudinaliter seriate, tum per zonas transversales, quarum 
supremae arcuate et cellulam versus terminalem convergentes, inferiores vero 
sensim sensimque fiunt magis rite tranversales, disponantur (Dict. cremulata), 
longe alia videtur cellularum dispositio in partibus inferioribus et adultio- 
ribus. Neque interiores cellulas majores, neque corticales minutas rite zonatim 
dispositas diceres.  Parietibus nimirum tum cellularum interiorum translucen- 
tibus, tum cortiealium simul conspieuis quasi duplex videretur reticulatio in 
adultiore frondis parte a facie observata; et frondem sub hoc evolutionis stadio 
facile diceres tesselatam, areis aliis majoribus sspe magis quadraticis, aliis 
minoribus sspe rectangularibus. Sunt Species, et hi ni fallor sunt plurimse, 
in quibus ista areolatio tesselata serius evanescit, ita ut frons senilis in his, 
a facie observata, quasi striata adparet cellulis rectangularibus angustis, in 
lineas secus longitudinem frondis excurrentes conjunctis. 5i quoque in areis 
quadratieis majoribus cellulas interiores per zonas regulares dispositas; et in 
