Amaleeta Algologica. 4 
feriorum esse duplo numerosiores in segmento inferiore quam in superiore. 
Satis vero constat multas esse Dietyotz species, quarum frondes lineares ean- 
dem latitudinem servant per majorem suam partem. liinc assumere fas est 
series longitudinales cellularum eum etate sensim augeri — hevera quoque 
sparsim observare licet cellulam unius zon: non unieo septo transversali, sed 
geminis in angulum productis desinere, et in proxima zona duabus cellulis 
continuari. — 
Cellule vero interiores, quie modo dieto formate in fronde plana gene- 
rantur monostromatiee, et ab initio ejusdem sunt longitudinis, in paucis tan- 
tum Speciebus artieulatum  adspeetum diutius servant. [ta in speciebus non- 
nullis angustioribus, quz segmentis terminalibus magis acuminatis dignoscantur 
(D. furcellata, D. fasciola), articuli in segmentis supremis sat conspicul per- 
manent. Quoque in nonnullis speciebus, qui segmenta terminalia obtusiora 
generant, et quarum zon:d suprem:z areuate et sursum convergentes adparent 
cellulam versus terminalem, fiunt inferiores zone sensim rite transversales et 
quoque in adultiore fronde recognoscantur facilius, si quoque sparsim paulisper 
irregulares obveniant (D. cremwlata). Sunt alie species, in quibus septa trans- 
versalia, zonas diversas separantia, lineas arcuatas ab utroque margine me- 
diam versus partem frondis adscendentes refererunt (D. radécans); sunt de- 
nique alie in quibus zonatam quandam dispositionem cellularum interiorum 
agnoscere liceat, si quoque line:, quibus indicantur septa transversalia, magis 
anfractuose et sparsim quoque abrupte adpareant. Restant denique forsan 
plurime species, in quibus frons potius alterne tesselata quam zonata vide- 
retur, areis nempe quadratis aut rectangularibus non e regione positis, sed 
cum proxime vicinis sepe alternantibus, in quibus hoe modo dispositio cel- 
lularum interiorum à primaria dispositionis norma sat abludere videretur. 
Quantumcumque vero varia adpareat dispositio cellularum interiorum in 
diversis speciebus — et quidem quoque in iisdem speciebus si sub diversis 
evolutionis stadiüs observantur — sunt tamen in ipsa illa irregularitate non- 
mulla, que certam evolutionis rationem mihi prodere videntur. Meminisse 
placet plurimas eas formas, quibus proprium Genus Zonarie olim creavit C. 
Agardh, in eo convenire quod frondes habent complanatas et quasi per zonas 
superpositas increscentes; frondes vero earum ambitu plus minus flabelliformes 
in aliis permanere integriusculas (Padina), in alis vero obvenire vario modo 
longitudinahter subdivisas. Zonas igitur in nonnullis per totam latitudinem 
frondis continuari, in alis vero quasi disruptas 1n diversis segmentis esse 
