i6o ObferMio XLII. 



tiofe di&a funt, a veris caute diftinguenda puto. Alternis 

 diebus febres bene multas exacerbari, expcrientia addifci- 

 mus. Id vero variis febribus commune eft , acutis non 

 tantum &continuis, fed etiam intermittentibus & lentis. 

 Hinc maximefenfibilesmutationes, five in pejorem, five 

 in meliorem ftatum diebus imparibus contingere folent. Et 

 fi morbus ejus eft genii 9 ut ante feptimum diem fuperari a 

 naturae viribus potuerit, eo diecrifis vel folutio morbi con- 

 tingit: non quia crifis huic diei occulta quadam ratione eft 

 adfixa, fed quia feptimus eft alternus dies, & morbus eo us- 

 que vi&us, ut folita altcrnae diei exacerbatio non reverta- 

 tur , fed vel evacuatio quaedam fenfibilis materiae morbo- 

 fae, vel folutio morbi, fine manifefta evacuarione, fit fa&a* 

 Id vero quoniam non regulariter in omnibus febribus ita 

 fit, critica mutatio non femper die impari evenit, fed etiam 

 pari; quod vel HIPPOCRATES & GALENUS ubertim 

 teftantur. Si morbi materiae copia major fit, quam ut fe- 

 ptem dierum fpatio fubigi poflit, v. g. fesquialtera vel du- 

 pla, morbus vel undecimo, vel decimo quarto ceffabit; 

 & fic eadem in ratione diebus aliis. 



Magna quidem moleftia & agonia conjun&i invadunt 

 illi dies, quibus morbi folutio contingit, critici di&i, vel 

 & eos proxime praecedunt. Nec mirum. Morbo etenim 

 ab incremento ad ftatum appropinquante > corpori magna 

 infertur moleftia; ad ftatumautem perdu&o, ejus viresmi- 

 nuuntur, & f mitas redire incipit. Exemplo fit inflamma- 

 tio ; haec raaximam tunc moleftiam & dolorem parit, quan* 

 do fuppurationi eft proxima. Pure fafto, vel refoiutione 

 nata, hoc eft, morbo in alium morbum mutato, vel fani- 

 tate redeunte, mitigantur fymptomata. Eft itaquc fimilis 

 mutatio cum maxima moleftia , fine dierura criticorum ob- 

 (ervatione. 



Criti- 



