de Phialis vitreis dijjilientibus. 203 



fragilis fint. Vcriim necdum folutio integra quaeftionis propofi- 

 tx adeft; cur enim non omnes perduntur phialse? dico id cafii 

 fieri: Nam cum una phiala prorius fimilis nonlit alteri, tum in 

 fibrarum elatere^ fragilitate, tenfione, pondere nuclci, &c. ne* 

 que una tam celeriter , aut aeque potenter refrigcretur, quam al. 

 tera, fic cx his caufis concurrentibus magna varietas oriri potett. 

 Nempc eae phiaiaer-quarum fibrae interiores portiones funt circu- 

 li adhuc minoris, quam alterius, etiam magis tcnfse evadent, ct« 

 iamfi idcm pondus nuclei fibi annexum haberent ; ideoque (i 

 majus illud fuerit„ autfidiutius fluida? perftiterint, omnino ct- 

 iam a nucleo tnagis tcndi potcrunt, Huc accedit, quod fibrae in 

 una phiala forte teneriores efle poilint , quam in altera. Proin- 

 dc ii una phiala citius refrigeretur , fubitanea conftri&io in hac 

 major crit, quam in illa f quae refpcftive tardius calorcm amifit. 

 Unde fi plures caufse concurrant in una phiala, nimis tendendo 

 arcus fibrofos interiores , tunc eosdem diflilire facient, Uxc 

 omnia vero fi non contingant iisdem gradibus in aiiis phialis , 

 tunc eae ctiam perfiftent integrac. Ruptio vero (emper contin- 

 git circa finem fundi atquc initium nuclei, uti fupra probavimus. 

 Nam ibi fibrae illae maxime tenfae funt, quia primo conftant cx 

 fibris interioribus , feu cavitati phialse propioribus, qux portio- 

 ncs minorum circulorum funt, & maxime tenforum; deiadeex 

 arcubus fibrofis cxterioribus , firmiter atque denfe fibi ineamben- 

 tibus & cohserentibus, atque verfus interiora contra&s, & ideo 

 interiorcs arcus fibrofos magis comprimentibus. Accedit vel 

 tnaximc, quod hoc in Icco fibris pondus nuclei appendatur, un- 

 dc etiam maxime tenfae funt. Hinc fi paulo rmjor tcnfio acce- 

 dat, nempc quae adfibram rumpendam fufficit, mirum non crit, 

 quod in modo didis confinibus ruptio phialse exordium fumat. 



iCA §. XXIII. 



