3* PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NACK ŚCISŁYCH W PABYŻL'. — TOM V. 



rozmiarów, bo już decinictrami dające sio mierzyć, a 2 M. do 1,5 centimetrów grube. Pierwoszcznie 

 jej są pierwiastkowe) białe, po wyjściu na powierzchnię drewna w r którćm żyje, przyjmuje wkrótce 

 barwę brudno różowy, zamieniająca się prędko nakawowo-brunatną, wreszcie w czasie formowania się 

 już zarodni ciemno czarna. W tym stanie powierzchnia ich jest mocno brodaweczkowata, przecięcia 

 poprzeczne ukazują tkankę o pierwiastkach zaokrąglonych lecz przylegających do siebie, średnica ich 

 wvnosi od 0,1 do 0,7 M. ; każdy otoczony jest właściwą sobie, silnie łamiącą światło i jakby galareto- 

 watą błoną. Zawartość ich jest wówczas jeszcze jednorodnem pierwoszczem. W czasie dojrzewania 

 jednak ścianki graniczących ze sobą zarodni zrastają się z sobą najzupełniej, a wewnętrzna masa 

 pierwoszcza rozpada się na mnóstwo zarodników zwykłym sposobem. 



Powoli cała zrosłorodnia zmienia czarną barwę na umbrową. W razie uszkodzenia zrosłozarodni 

 w jakikolwiek sposób, czy to mechaniczny, czy w skutek gwałtownej zmiany temperatury ją otacza- 

 jącój, powierzchnia jej debnieje i tworzy się wówczas przypadkowa kora, ziarnisto garbata, ciemno- 

 brunatna, ćma, jużto węglisto czarna, lśniąca, w obu razach gruba : w pierwszym krucha, w drugim 

 konsystencyi rogowej, a co do budowy zupełnie jednostajna. 



W Lindbladii więc kora jest tylko utworem przypadkowym, tymczasem w mylniku rozwija się ona 

 stale, jest stosunkowo nader cienka, papierowa, przeświecająca. Pierwoszcznia lindbladii jest według 

 Friesa barwy czerwonej ; sam nigdy jej w młodym stanie nie napotkałem, to też historya jój rozwoju 

 należy dotąd tylko do rzędu mych życzeń. Zrosłozarodnie te mają zarodniki pozbijane w kupki, z czte- 

 rech do dwudziestu trzech składające się. Kształt pojedynczego zarodnika jest właściwy temu tylko 

 gatunkowi pomiędzy wszystkimi śluzowcami, są to wycinki koła o promieniu 9,4 do 8,9 m. m., mające 

 średnicy od 10,8 do 11,6 m. m., a bokostrokregu długi od 6,5do7,l m. m. 



W ogóle więc bezwłośnie należą do najprostszych śluzowców, nie posiadając zupełnie ani włośni 

 ani podsad, ani zwapnień. Zawsze są siedzące, niekiedy jednak leżnia przyjmuje kształt trzoneczka 

 wspólnego dla całej grupy zarodni . Kształty zarodni nieregularne i zmienne, albo walcowate. Zro- 

 słozarodnie lindbladii należą do ich najprostszych typów; co do sposobu łączenia się pierwiastków, 

 w mylniku są nieco więcej skomplikowane ale tylko pozornie. Zapoznaliśmy się tu po raz pierwszy 

 z pojedynczemi zarodniami nie posiadającemi właściwej ścianki z zrosłozarodniami zupełnie nagiemi, 

 to jest nie posiadającemi właściwej kory. Pierwoszcze ich bywają zazwyczaj w znanych dotąd wypad- 

 kach, przynajmniej w pewnej chwili, barwy czerwonej, a masa zarodników bywa w różnych odcie- 

 niach żółto, umbrowo, lub oliwkowo zabarwiona. 



Zresztą spotkaliśmy tu poraź pierwszy zarodniki poskupiane w małe grudki, co jeszcze raz znaj- 

 dziemy u niektórych badhamii. Ale pojedyncze zarodniki kształtu wycinków koła, tylko mylnikowi są 

 właściwe. 



RZĘD RÓŹNOBŁONY (HETERODERMEyE). 



Rzęd ten złożony jest z dwóch pokrewieństw przetaczkowych (Cribrariacea3), gdzie się trafiają tylko 

 pojedyncze zarodnie, i dębłikowych (Glathroptychiacece), do których należą tylko zrosłozarodnie. 



Pierwoszcznie ich bywają niekiedy białe, częściej barw zkądinn§d u' śluzowców niespotykanych 

 np. wiśniowo czarnych u przetaczka gruszkowatego, niebieskawo-czarnych : u przetaczka kruchego, 

 czarnych z ołowianym odblaskiem u przetaczka gliniastego. Występują one pod postacią już gru- 

 bycn, ale niezbyt rozgałęzionych żył, albo nieregularnie poszarpanych grubych plastrów. 



