ŚLUZOWCK. 37 



madny, z tą różnica, że tutaj wprawdzie węzły są wszystkie połączone w sieć o płytach szerokich na 

 5 M., ale nie wydaję. już zupełnie owych cienkich włókienek u innych spotykanych, a zarysy tej sieci 

 są słabo falowate, wyzębione. W tych razach gdzie węzły nie łączą się w sieci, są one połączone nitko- 

 wato cienkierai włóknami. Zazwyczaj włókna te rozchodzą się promienisto, jeżeli węzły te są okrą- 

 gławc, np. przetaczek makówka, przetaczek piękny i t. d. 



Jeśli węzły są wielokątne o bokach wklęsłych, t. j. wyzębione, to każdy ząb daje początek je- 

 dnemu cienkiemu włókienku i tu więc zazwyczaj rozchodzą się one promienisto na wsze strony; np. 

 u przetaczka gruszkowatego, zmiennnego i t. d. Podobnie i u przetaczka powikłanego z tą różnicą, 

 że zazwyczaj dwa węzły są połączone nie jednem cienkiem włókienkiem, jak to ma miejsce w po- 

 przednio wspomnianych, ale zazwyczaj dwoma lub trzema równoległe przebiegającemi, co całej 

 sieci bardzo szczególny pokrój nadaje. Pod koniec u przetaczka purpurowego węzły są nieliczne 

 a łączące je nitkowato-cienkie włókna w sieć połączone, a niektóre ich rozgałęzienia rozwidlają się 

 lub pojedynczo wolno się kończą. Wreszcie u przetaczka kruchego, jak tam cienkie włókna, tak tu 

 zachowują się węzły. 



Węzły te są, jakeśmy to już wyżej wspomnieli, jednakowo z koszyczkiem zabarwione, dodamy tutaj 

 że i zziarnienie takie same i tu się spotyka. Węzły te są zazwyczaj płaskie (1,4 m. m.), niekiedy jednak 

 bardzo na zewnątrz wypukłe, od 3,5 do 10, Tm. m. grube. Powiedzieliśmy powyżej, że ścianka zarodni 

 jest nader znikliwa i zaraz po dojrzeniu rozprószą się w zupełności. Niekiedy jednak pozostaje choć 

 w części na koszyczku dając mu szczególny połysk, np. u przetaczka pięknego i kruchego, albo też 

 pozostaje i na sieci, tworząc po obu stronach jej zgrubieli skrzydła bezbarwnej, nieregularnie poszar- 

 panej błony. U przetaczka lśniącego pokrywa ona całą zarodnię, pękając tylko w górze nadaje całej 

 zarodni złocisto metalowy połysk, gdy jeszcze jest wypełnioną zarodnikami, a po ich wyproszeniu 

 srebrzysty. Wreszcie u przetaczka gromadnego jest ona najtęższa, pozostaje na całej zarodni, pękając 

 tylko nieregularnie w niektórych miejscach, i nadaje temu gatunkowi nie tylko blask, ale i ową pię- 

 kną, jemu tylko właściwą, przezroczystość. . 



Najbliższym przetaczka jest rodzaj pośrodka. Jedyny jego dotąd znany gatunek ma koszyczek 

 nieregularnie wyzębiony. Zęby koszyczka wydłużają się dalej pod postacią płaskich a szerokich 

 żeber połączonych delikatnemi, cieniutkiemi, poprzecznie przebiegającemi włókienkami, na szczycie 

 zaś zarodni zgrubienia te przechodzą w inne, tworząc znów sieć zgrubień o węzłach nieregularnie 

 wielokątnych. 



Trzeci zaś rodzaj, t. j. żebrowiec posiada sieć podobną jak pośrodek od dołu. Niema on koszyczka 

 ale od trzoneczka ku wierzchołkowi przebiegają liczne, płaskie, szerokie żebra, równolegle od siebie 

 stojące, niekiedy rozwidlające się i z sąsiedniemi się zlewające, połączone nader delikatnemi po- 

 przecznie włókienkami, zawsze mniej więcej pod kątem prostym, tak, że pojedyncze oka sieci w tym 

 rodzaju tworzą prostokąty, kiedy tymczasem u przetaczka mają one kształt mniej więcej równoległo- 

 boków. Delikatna leżnia jest jednociągła w skupiono-stojących zarodniach, np. u przetaczka glinia- 

 stego, kruchego i purpurowego; w innych razach kolista, każdej z osobna zarodni właściwa. Barwy jej 

 równie jak trzoneczka zwykle bardzo ciemne, w różnych odcieniach purpurowe, orzechowe lub czar- 

 niawe, u przetaczka gliniastego jednak biała. Masa zarodników rzadko tylko bywa jednakowo ze zgru- 

 bnieniami zabarwiona, np. u przetaczka gliniastego i purpurowego, zazwyczaj zarodniki mają barwę 

 jaśniejszą, w różnych odcieniach brudno-żółte lub pomarańczowe a zgrubnienia ciemniejsząorzechową. 



