śluzówce. 39 



1)0 od r. 1718 znanych, a zarazem dzięki badaniom de Barego, jego historya rozwoju i budowa są 

 nam z wszelkimi szczegółami wiadome. Prawie Leż wszystko co o tym rodzaju powiemy, znajdzie 

 czytelnik w cle Barego «Mycetozonen» na str. 15-17 i 62-67 już podane. 



Pierwoszcznie ich] żyją w zgniłem drewnie, z chwilą owocowania wychodzą na jego powierzchnię 

 gdzie tworzą plackowatc ciała od 1 do 3 M. grube, a kilka niekiedy cali rozciągłości mające. 

 Powierzchnia ich początkowo gładka zaczyna się powoli pokrywać maleńkiemi brodaweczkami, które 

 po paru godzinach stają się walcowatemi, stojąc prostopadle na masie pierwoszczni : to są zaczątki 

 zarodni. W miarę ich rozwoju i podnoszenia się w górę, pierwoszcze z pierwoszczni zaczyna w nie 

 wpływać aż nareszcie wejdzie w nie zupełnie, a wówczas oddzielają się one od siebie, mając wówczas, 

 od 2 do 5 M. wysokości, a połowę tego grubości. 



Powierzchnia ich mocno błyszcząca okazuje przy użyciu powiększeń liczne, do 10 m. m. wielkie bro- 

 daweczki. Ponieważ młode zarodnie stoją bardzodjlizko siebie, więc tóż stykają się z sobą ; dziwną jest 

 rzeczą, że zazwyczaj brodaweczki ich są tak rozmieszczone, że z dwóch sąsiednich zarodni prawie 

 wszystkie spotykają się z sobą, spłaszczają i tworzą rurowate połączenia między niemi. Powierzchnia 

 ich pokryta jest delikatną, przejrzystą, w wodzie rozpuszczającą się, galaretową ścianką, która w wy- 

 skoku się ścina, szczególniej między brodaweczkami, silnie występuje i daje się w niektórych miej- 

 scach kawałkami mechanicznie oddzielać. Zawartość ich składa się z drobno-ziarnistego pierwoszcza, 

 w którym dają się już spostrzegać masy jąder przyszłych zarodników. W następnej chwili spostrze- 

 gamy tworzenie się podsady, występuje ona w dolnej części zarodni jako pusty walec, o ściance ja- 

 sno-brunatnej, ku górze cieńszej i bezbarwnej, ku dołowi zaś rozszerza się na podłożu w cienką bru- 

 natną błonę, pokrytą licznemi sieciowatemi listwami i marszczkami, przechodząc jednostajnie 

 w takież błony sąsiednich zarodni. Występuje ona nagle, jednocześnie z chwilą rozłączenia się poje- 

 dynczych zarodni i tworzy przyszłą leżnię. Najwidoczniej zostaje ona wydzieloną przez spodnią 

 warstwę pierwoszczni jako jednociągła błona, a podnosząc się następnie, rurowato w wielu 

 miejscach, w ciało zarodni, daje początek podsadom. Raz powstała podsada rośnie ciągle swym 

 wierzchołkiem, a jednocześnie ciało zarodni kosztem grubości wznosi się w górę, póki nie dosięgnie 

 właściwej sobie w dojrzałym stanie wysokości. Zarodnie więc i jej podsada wznoszą się jednocześnie 

 w górę, ostatnia jednak pozostaje zawsze w stałej, przyzwoitej odległości od wierzchołka pierwszej. 

 Pierwoszcze zarodni początkowo leży szerokim okręgiem na leżni, z chwilą wznoszenia się w górę, 

 zaczyna się tu zwężać, aż nareszcie styka się z nią tylko przy nasadzie podsady. Teraz zaczyna dalej 

 po niej ku górze wędrować tak, że dolna część podsady zostaje zupełnie ogołoconą z pierwoszcza i 

 staje się trzoneczkiem. Trzonek ten ma teraz czwartą lub trzecią część wysokości całej zarodni, która 

 już przestaje się wydłużać, w koło dotąd nierozgałęzionej podsady zaczyna się tworzyć włośnią, a 

 w masie pierwoszcza zarodniki. Rurkę podsady wypełnia ciecz wodnista, w której jest zawieszona 

 nieliczna ilość ziarnistej materyi. Ścianka jej od początku jest dwuwarstwowa; warstwa wewnętrzna 

 jest cienka, brunatno zabarwiona, pochwo wato otoczona od zewnętrznśj grubej, bezbarwnej i prze- 

 zroczystśj. Na wewnętrznej spostrzegamy nader liczno skupione, podłużne, nitkowate wypukłości 

 często falowato ku dołowi przebiegające, i ztądtśż nieraz krzyżujące się pod ostrym kątem; ku dołowi 

 przebieg ich jest gzygzakowaty, rozchodzą się tu w listwy i marszczki leżni. 



Na wierzchołku młodej podsady błona jej jest bezbarwną, o brzegu lejkowato rozszerzonym i nie- 

 regularnie poszarpanym. Nitkowate wypukłości, o których dopiero mówiliśmy, rozchodzą się tu ku 

 rozszerzonemu brzegowi, nadając mu pokrój pędzelka. Zewnętrzna warstwa podsady zajmuje siódmą 

 lub szóstą część jej grubości, jest ona galaretowatej prawie konsystencyi, zwęża się stale ku górze aby 

 wreszcie u szczytu zniknąć prawie zupełnie i zlać się z lejkowatym rozszerzeniem warstwy wewnętrz- 



