SI.UZOWCF.. 4J 



Z boków podsady wychodzą ze wszech stron u paździorka rdzawego i z jej wierzchołka liczne rurki 

 dające początek włośni. Rurki te barwy podsady, przebiegają po promieniach ku powierzchni zarodni, 

 połączone częstokroć innemi poprzecznie przebiegającemi, t. j. równoleglemi do podsady, tworzą sieć 

 dość luźną, lecz ku krańcowi już zarodni prawie pod samym brzegiem rozgałęzienia są nader liczne 

 gęste i tworzą sieć powierzchowną, równoległą zupełnie do ściany zarodni, czyli walcowatą. Oczka jej 

 są zazwyczaj nader drobne, w przetaczku szerokosietnym jednakże do dziesięciu razy większe jak win- 

 nych. Od tćj powierzchownej sieci do brzegu zarodni, stoją liczne, króciuterikie, prostopadle stojące 

 koriezyki, będące również jak cieńsze rozgałęzienia włośni już nic rurkami lecz włóknami. Zarodnie 

 tych paździorków są zupełnie nagie, wszystkie walcowate, z trzoneczkiem od 3 do 20 M. wysokie, 

 w wierzchołku tępe. 



Zarodniki ich w masie mają barwę orzechowo-czarną lub rdzawą. Paździorek ciemny posiada różne 

 zarodniki, w jednych okazach powierzchnia ich jest zupełnie gładka, w innych delikatnemi wielokąt- 

 nie sieciowatemi zgrubieniami opatrzone. Jestto fakt zresztą w dziedzinie śluzoweów niespotykany; 

 oprócz tak różnych zarodników okazy tego paździorka posiadają zresztą najzupełniej też samą 

 budowę. Dalsze badania, czy rzecz ta jest stałą i przeradzającą się, dowiodą, o ile powód ten skłonić 

 może do oddzielenia form sieciowate zarodniki posiadających, jako osobnego gatunku od tych z gład- 

 kimi zarodnikami. 



Podobną budowę posiadają i czuprynki, różnią się jednak już przy dalszem badaniu brakiem owej 

 sieci włośnianej, równolegle od powierzchni zarodni przebiegającej. Trzoneczek ich bywa jużto gru- 

 bości szczeciny (c. zbita, rzadka, pokrewna), już włosa (inne); od 0,05 do 3,5 M. długi, ciemno 

 zabarwiony, prawie czarny, gładki lub podłużnie poorany, wewnątrz pusty (c. gęsta, pokrewna), lub tćż 

 sieciowato-połączonemi grubemi włóknami wypełniony (c. Friesa), o czem przy błyszczaku coś więcej 

 powiemy. Wewnątrz zarodni przechodzi i zwęża się on w podsadę, jużto prawic do wierzchołka do- 

 chodzącą (c. rzadka Persoona), już też pierwej rozszczepiającą się na rurki włośni (c. Friesa gęstą), 

 przytem pod wierzchołkiem podsada przebiega niekiedy falisto (c. zbita). 



Co do sposobu rozgałęzienia się włośni to ta różny ma pokrój. U cz. zbitej rurki włośni w połowie 

 promienia od podsady ku ściance są grube, mało rozwidlające się, dalej stają się cieńszemi, częściej 

 się rozszczepiającemi, aż w ostatniej jednej czwartej przebiegu przy ściance rurki jej przechodzą we 

 włókna nader cienkie i liczne odnogi dające. Ztąd tćż u tej czuprynki włośnią w połowie szerokości 

 zarodni od podsady jest bardzo luźna, dalej w jednej czwartej ku ściance jest gęstszą, a w ostatniej je- 

 dnej czwartej zbitą. W c. Friesa i Persoona rurki włośni tylko w nasadzie, t. j. przy podsadzić są grube, 

 tuż dalej przechodzą we włókna w całym już przebiegu równowązkie, łękowato skręcające się, a przez 

 niezliczone rozłogi i poprzecznice nader zbitą i tęgą sieć tworzące. W cz. rzadkiej ta równowązkość 

 także się zachowuje, lecz sieć jest nader luźna, a zresztą gdy w poprzednich ostatnie rozgałęzienie 

 włośni cieniutkimi spiczastymi kończykami' stykały się ze ścianką zarodni, lulaj przeciwnie, bar- 

 dzo rzadko który koniec jest wolny, prawie wszystkie są z sobą poprzecznemi łękowatemi włóknami 

 połączone. Zarodnie mają kształt kuli lub walca albo form między nimi pośrednich i to niekiedy 

 wszystkie te kształty dadzą się w jednym i tym samym gatunku spotykać (czuprynki Friesa i Perso- 

 ona). Wysokość ich wraz z trzonkiem wynosi od 1,1 do 1,5 M. U czuprynki pokrewnej, rzadkiej i 

 Persoona ścianki nigdy nie widziałem; czy jest nader znikliwa czy się też wcale na podobieństwo paź- 

 dziorków nie rozwija, to późniejsze spostrzeżenia roztrzygnąć muszą. U czuprynki Friesa istnieje 

 choć nader znikliwa, po dojrzeniu zarodni zazwyczaj nieregularnie pęka, a płaty jćj zwijają się zaraz 

 w trąbkę i opadają. U czuprynki zbitej ścianka zarodni jest srebrzysto-błyszcząca, pod drobnowidzem 

 bezbarwna, tęga, otacza nie tylko ze wszech stron zarodnie, ale nawet tworzy jakby rodzaj luźnej, 



»BT. IV. (i 



