42 PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISLYJII W PARYŻU. — TOM V. 



mocno pofałdowanej i pomarszczonej pochwy w koło trzonka, u którego podstawa zrośnięta jest 

 z leżnią. Zarodniki paździorków w masie mają zawsze barwy ciemne jak trzonki i podsady, t. j. bru- 

 natnawo-czarniawe lub purpurowo-czarnc, są one nader drobne zazwyczaj, i w dotychczas znanych 

 gatunkach stale gładkie. 



Zarodnie błyszczaków bywają zazwyczaj kuliste, w jednym tylko gatunku zdarzają się elipsoidalne 

 lub okrągławo- jajowate. U tego to błyszczaka trwałego w jego formach wydłużonych, podsada zwęża 

 się w górze nieznacznie, a następnie przechodzi we włókna włośni, ale w formach kulistych tegoż 

 samego gatunku, podsada dochodzi tylko do połowy zarodni, tępo tu będąc zakończoną, a jestto wła- 

 śnie cechą różniącą błyszczała od czuprynek. Podsada dochodzi zazwyczaj połowy wysokości zarodni, 

 niekiedy jednak tylko jednej trzeciej (błyszczak Fuckla). Bywa ona równo-wązko-walcowata, o końcu 

 uciętym (błyszczak trwały, jasnowłosy) lub też ostrokręgowa (błyszczak Fuckla, świetny) albo jajo- 

 wata (błyszczak Schimpera), albo też wreszcie z początku walcowata a potem elipsoidalnie się roz- 

 szerzająca (błyszczak srebrzysty). Włośnią z wierzchołka podsady początek biorąca, rozgałęzia się 

 zazwyczaj mniej więcej przez regularne rozwidlanie się, czyli ma pokrój rózgowaty, niekiedy (błysz- 

 czak świetny) w całym przebiegu zaledwie trzy, cztery rozwidleń naliczyć można, w innych razach 

 (błyszczak srebrzysty, Schimpera, świetny, jasnowłosy) bywa ich daleko więcej od pięciu do dzie- 

 więciu. Albo też rozwidlania połączone są zupełnie poprzecznemi włóknami, równoległemi do ścianki 

 zarodni (błyszczak trwały, Fuckla). Zupełnie odmienny pokrój ma włośnią błyszczaka strzępkosietnego, 

 włókna jej są tu łękowato poskręcane, falowato powyginane, tworzą sieć zbitą, gęstą, zagmatwaną, 

 przypominającą od razu pokrój włośni strzępka. Wszystkie błyszczała są trzoneczkowate, zazwyczaj 

 trzoneczek bywa dwa razy od zarodni dłuższy, niekiedy i więcej, u błyszczaka Fuckla jest on je- 

 dnak znikająco krótkim. II błyszczaka trwałego bardzo zmiennej długości, bo od 0,25 do 1 M., i to 

 bez względu na wysokość zarodni tutaj kulistej lub podłużnej, bo przyjmując jej wysokość za 100, 

 trzoneczek może mieć 1,6 do 80 tej miary. Trzoneczek bywa również jak i podsada i włośnią zazwy- 

 czaj bardzo ciemny, podobnie jak czuprynki zabarwiony, niekiedy jednak brunatno-kasztanowaty 

 (błyszczak jasnowłosy), a włośnią ma wówczas dla gołego oka barwę białawą z kasztanowatym od- 

 cieniem. Trzoneczek bywa niekiedy wypełniony materyą ustrojową mocno ziarnistą (błyszczak 

 Fuckla), albo też pustą jest rurką (błyszczak jasnowłosy). Zazwyczaj jednak inną posiada on budowę, 

 rurka jego wypełniona jest siecią włókien grubych, tęgich, o brzegach nieregularnych, często poszar- 

 panych, jużto skrzydlato-błoniastymi wyrostkami okolonych, lub w błoniaste ścianki, jedno lub 

 dwa oka tćj sieci pokrywającymi, przechodzące. Wypełniają one i podsadę, a przebijając w niektó- 

 rych miejscach jej ściankę, z którą nader mocno są zrośnięte, dają początek włóknom lub rurkom 

 włośni. W ogóle w porównaniu do wiotkiej natury paździorka wysmukłej czuprynki, błyszczak ma 

 pokrój krępy, przyczynia się do tego i ta okoliczność, że błona ścianki jest zazwyczaj tęższa i w skutek 

 tego trwała. 



Pęka ona nieregularnie, zazwyczaj jednak, przynajmniej w części, pozostaje w strzępach przy na- 

 sadzie trzonka, a niekiedy tworzy tu miseczki o brzegach nieregularnie poszarpanych (błyszczak 

 Fuckla, błyszczak trwały) nabierając przez to szczególnego pokroju. Ścianka rzadko tylko ma barwę 

 kasztanowatą (błyszczak trwały), zazwyczaj posiada on blask metaliczny, np. srebrzysty (błyszczak 

 strzępkosietny, srebrzysty), albo czarno zielony (błyszczak Schimpera), niebieski lub czarno-fijoletowy 

 (błyszczak świetny), brązowy (błyszczak Fuckla). Niekiedy drobinki tak świetnej ścianki pozostają na 

 końcach włókien włośni mieniąc się kolorami tęczy (błyszczak jasnowłosy). Błona tej ścianki jest 

 jużto bezbarwna, już ku dołowi brunatno lub fijoletowo zabarwiona, jużto jednostajnie, już nawet 

 niekiedy (błyszczak świetny) jaśniejszemi plamami upstrzona. Dokładne drobnowidzowe spostrze- . 

 żenią przekonywają nas, że ciemniejsze te plamy odpowiadają na wewnątrz skierowanym miej- 



