ŚLUZÓWCE. 13 



scowym zgrubieniom błony wydającej się być w miejscach cieńszych jaśniejsza. Zarodniki w masie 

 mają zawsze barwę ciemną, pojedynczo uważane są zazwyczaj kolczaste, wyjąwszy błyszczaka strzęp- 

 kosietnego, który ma gładkie i błyszczaka Fuckla, który ma wielokątnie-sieciowato zgrubione błony. 



Pokrewieństwo 2. — Mrzykowe (Enerthenemacese). 



W poprzedniem pokrewieństwie poznaliśmy sic z formami smętoszów opatrzonych podsadami, 

 które w licznych miejscach swej powierzchni dają początek włośni; inacz-j się rzecz ma tutaj. 

 Mrzyk posiada krótki trzoneczek, przechodzący wewnątrz zarodni w stale zwężającą się pod- 

 sadę, dobiegłszy do wierzchołka rozszerza się ona lejkowato, i z brzegu tego lejka, ale tylko 

 wyłącznie z niego, a zatem z wierzchołka zarodni bierze początek włośnią. Brzeg tej tarczki po- 

 wstałej z lejkowatego rozszerzenia się rurki podsady, jest mniej więcej regularnie wyzębiony. Każdy 

 ząb daje początek jednemu włóknu włośni, która także i ze spodu tej tarczki niekiedy wychodzi. 

 Włókna te są w całym przebiegu równowązkie rzadko, ale zawsze pod bardzo ostrym kątem roz- 

 widlające się, a w końcu stale dwójwidlne, o ramionkach rozwidlenia nader krótkich. Jedyny znany 

 gatunek mrzyk kulisty ma kształt kulisty i nie posiada zupełnie ścianki, masa zarodników jest naj- 

 zupełniej nagą, tylko w miejscu gdzie trzonek przechodzi w podsadę dają się spostrzegać ślady 

 błonki trwającej pod postacią maleńkiej miseczki. Trzonek ma budowę podobną jak u niektórych 

 błyszczaków, t. j. wypełnioną jest siecią złożoną z bardzo grubych (7,1 do 10,6 M.) włókien. Zachodzi 

 jednak ta różnica, że w błyszczaku sieć ta daje w podsadzie początek włośni, tu przeciwnie, sieć 

 tych włókien pod koniec podsady ginie, a błona jej rozszerza się lejkowato, dając przytwierdzenie 

 włośni. Lejek ten bywa jużto powoli lub nagle się rozszerzającym, i z wierzchu zamknięty jest 

 zawsze krążkowatą błoną, ta jest albo płaska, i wtedy w dojrzałej zarodni przedstawia sie jako 

 płaska tarczka, albo też mocno wypukłą, i wtedy występuje na powierzchni dojrzałćj zarodni jako 

 maleńki macek (mamilla). Zresztą zaznaczyć jeszcze muszę, że trzonek w chwili wejścia do zarodni 

 bardzo gwałtownie się zwęża tak, że podsada ma tylko jedną trzecią grubości trzonka. Historya roz- 

 woju tego rodzaju została zbadaną przez dc Barego, a ponieważ przedstawia odmienny nieco typ od 

 paździorkowatych przeto powiemy o nim słów kilka. Przyszłe zarodnie mrzyka występują jako ma- 

 leńkie, półkuliste, mleczno białe, szeroką nasadą siedzące na podłożu ciałka. Podsada tworzy się w ich 

 środku od samego dołu, posiada budowę podobną jak u paździorka, tylko że galaretowa zewnętrzna jej 

 warstwa słabo jest rozwinięta i wkrótce ginie. Różnica jednak polega na tśm, że podsada nie 

 wznosi się prosto w górę, ale krzywi się przebiegając łukiem równolegle do ścianki zarodni, do- 

 szedłszy do jej wierzchołka skrzywia się jeszcze na bok, i wreszcie rozszerzając sie łękowato kończy 

 się na powierzchni zarodni. W tśm położeniu przyjmuje budowę i kształt jaki w dojrzałem już 

 stanie posiada; od połowy wysokości w miejscu, gdzie polem występuje maleńka talerzykowato 

 trwająca błonka, nagle prawie o połowę swej szerokości się zwęża. Dalszy rozwój polega na tem, że 

 podsada zaczyna się wyprostowywać, a jednocześnie masa pierwoszcza tworzącego zarodnią grubieje 

 w górze a zwęża się od dołu. Masa ta pokryta jest galaretowato-przezroczystą pochwą, obejmującą 

 trzonek podobnie jak w czuprynce gęstej. W tej to pochwie masa pierwoszcza posuwa się jedno- 

 cześnie, z zupełnem wyprostowaniem się podsady ku górze, póki nie dojdzie do wierzchołka, a dolną 

 częścią nie sięga miejsca, gdzie się tworzy na trzonku owa talerzykowato-trwała błonka przyjmując 

 kształt dokładnie kulisty, wówczas zaczynają się tworzyć : włośnią i zarodniki. Galaretowata pochwa 

 barwi sie na fijoletowo i zrasta z trzonkiem najzupełnićj. 



