SLCZOWCE. 



o niej później już powiemy. Włośnią w tej chwili albo zupełnie nie jest rozwinięta, albo też dopiero 

 w warstwach środkowych bardzo słabo zarysowana, nie dochodząc jeszcze do owych pęcherzyków, 

 które dalej, z powodu że stoją na granicach zarodni, nazywać będziemy pęcherzykami granicznymi. 



Z tego cośmy dotąd powiedzieli widocznem jest : że 



1) zarodnie tworzące zrosłozarodnię brefeldii są zupełnie nagie; 



2) stoją w kilku warstwach jedna nad druga, w górnych pionowo, w dolnych nachylone do po- 

 ziomu lub poziomo; 



3) zarodnie górnych warstw nie posiadają podsad, w środkowych i dolnych przebiegają one zawsze 

 w kierunku najdłuższych wymiarów ; 



4) na granicach zarodni wszystkich warstw stoją szczególne pęcherzyki graniczne, występujące je- 

 dnocześnie z podsadami, jednak przed tworzeniem się włośni i w chwili kiedy zarodniki nie są jeszcze 

 otoczone właściwą sobie błoną. Przejdziemy teraz do opisania brefeldii w dojrzałym już stanie, a na- 

 stępnie użyjemy niektórych tam zdobytych faktów na uzmysłowienie sobie dalszego rozwoju. 



W dojrzałym stanie zrosłozarodnię brefeldii tworzą ciała brunatno-purpurowe lub brunatne, kilka- 

 naście centimetrów długie, i szerokie, a od 5 milimetrów do 3 centimetrów wysokie, o powierzchni 

 stale nagiej, brodaweczkowatej ; brodaweczkite niekiedy zlewają się z sobą tworząc półkuliśte wypukłe 

 esy floresy. Jak się łatw'0 dorozumieć, są to wystające końce najzewnętrzniejszych zarodni. Leżnia 

 zawsze wyraźna, o powierzchni srebrzysto lśniącej, wystaje ze wszech stron na zewnątrz zrosłozarodni 

 jako pojedyncza, tęga, jednociągła błona. Pod spodem zaś zrosłozarodni leżnia składa się z kilkunastu 

 na sobie leżących delikatnych błon o powierzchni falowatej, w niektórych miejscach stykających się 

 z sobą. Z leżni z kilku lub kilkunastu jej miejsc podnoszą się z bardzo szerokiej nasady drzewkowato 

 rozgałęzione podsady, od 2 milimetrów do 1 centimetra wysokie, stosownie do wielkości i wysokości 

 zrosłozarodni. Rozgałęzienia tych podsad sąw 7 alcowate, o powierzchni licznemi nieregularnemi wklę- 

 słościami opatrzonej, niekiedy zaś spłaszczają się ; ściany ich prawie czarne, grube, niekiedy w wielu 

 miejscach podziurawione, lub też przechodzące w wstążkowalc pasy błony nieregularnie poszarpa- 

 nej. Włośnią w dolnych częściach owych drzewkowaty eh posad zupełnie nie istnieje, spotykamy ją 

 dopiero w ostatnich jej kończynach, a szczególniej w górnych warstwach zrosłozarodni, gdzie już 

 podsady nie dochodzą. Po wyproszeniu zarodników widać więc na srebrzysto-lśniącej leżni czarne 

 drzewkowate podsady, a z ich szczytu zbitą sieć włośni brunatnej w licznych miejscach, jakby grud- 

 kami czarnemi upstrzonej. Grudki te są wielkie, że już gołem okiem widoczne. To też" już Fries 



w r. 1829 opisując brefeldię, mówi ojej włośni (na stronie 86 Systema Myoloyicum) ; aflocci in 



funiculos intricati » . Te grudki są to właśnie pęcherzyki graniczne, posiadające bardzo zawikłaną 



budowę. Zawsze i stale są one złożone z dwóch pęcherzyków zrastających się z sobą, ścianą zupełnie 

 płaską, bardzo często każdy z nich podzielony jest dwoma ściankami, spotykającemi się pod kątem 90°, 

 każda więc. połowa pęcherzyka jest cztero-komorowa. Ścianka zewnętrzna pęcherzyka jest dość gruba, 

 ciemno-iijoletowa, błonki ścianek komór delikatniejsze, jaśniejsze. Miejsce gdzie się te ścianki we- 

 wnętrzne spotykają zazwyczaj grubieje przyjmując kształt walca, który dochodząc do ściany oddzie- 

 lającej dwie połowy rozszerza się lejkowato. Każda wiec połowa pęcherzyka postawiona na ścianie, 

 którą się styka z drugą połową ma kształt następując} : jest ona krótko walcowata o wierzchołku 

 tępym lub półkulista, w dole zwężona, ze spodu szeroką lejkowatą nasadą wychodzi włókno tęgie, 

 grube, walcowate, przebiegające środkiem aż do wierzchołka, od niego rozchodzą się pod kątem 90° 

 cztery błonkowate skrzydła dochodzące do ścianki zewnętrznej, i wówczas dzielące całość na cztery 

 komory, albo też do ścianki niedochodzące, albo wreszcie będące w zupełnym zaniku. Środkowe 



