46 PAMICTNTK TOWARZYSTWA NAUK ŚC1SLYCT1 W PARYŻU. — TOM V. 



włókno dochodzi zawsze do wierzchołka pęcherzyka, i tu albo się tylko z jego ścianką zrasta albo 

 tćż przebija ja, wychodzi na zewnątrz i przechodzi we włośnię. Oprócz tego niezawsze na zewnątrz 

 wychodzącego włókna z górnej ścianki [zawsze jeszcze uważając ową połowę pęcherzyka Lak posta- 

 wioną, a w rzeczywistości (cały pęcherzyk uważając) z dwóch jego boków] wychodzą liczne cieniuteńkie 

 włókienka, które po przebierzeniu maleńkiej od 3,56 do 7,12 ni. m. wynoszącej przestrzeni, łączą się 

 w jedno cienkie, tęgie, równowązkie, wężykowate włókno. Postępując z jego biegiem dojdziemy albo do 

 podsady albo też w górnych warstwach, gdzie tych nie ma, do punktu z którego sześć do dziewięciu 

 podobnych włókien łączy się z sobą i rozchodzi na wsze strony, zdążając zawsze do następnego pę- 

 cherzyka, z którym w tenże sam sposób, jak dopiero co opisano, łączą się. Włókna te oprócz tego 

 niekiedy pod bardzo ostrym kątem rozwidlają się, łącząc się z podobnem sobie z boku, góry lub dołu 

 biegnącem i tym sposobem tworzą sieć wspólną. 



Porównywająe teraz dojrzałą budowę brefeldii ze stanem niedojrzałym, którąśmy powyżej opisali, 

 dochodzimy do następujących rezultatów. 



Co do podsad. Widzieliśmy że podsady biegły środkiem zarodni ku górze i dołowi, ale nie docho- 

 dziły do wierzchołka, oezywistem jest, że rosną dalej w obu końcach i wreszcie, spotykając się na gra- 

 nicy z podsadą sąsiedniej zarodni, najzupełniej się z nią zrastają. 



Gdyby wszystkie pierwiastki tworzące zrosłozarodnie w kilku warstwach tak były ustawione, że jedna 

 dotykałaby górną powierzchnią dolną powierzchnię wyżej stojącej zarodni, to w takim razie po zlaniu 

 się ich podsad, mielibyśmy w zrosłozarodniach podsady nader liczne, gęsto stojące ale pojedyncze. 

 Ponieważ jednak tak nie jest, ponieważ zarodnie różnych warstw nie spotykają się w ten sposób, po- 

 nieważ dalej zarodnie dolnych warstw są mniejsze, ukośnie lub poziomo rozłożone, przeto jasną jest 

 rzeczą, że gdy się razem zrosną, muszą utworzyć drzewkowate rozgałęzienia do leżni zrosłozarodnł 

 przyrosłe. Dalćj widzimy, że w dolnych zarodniach podsady nie dają początku włóknom włośni, że 

 w średnich warstwach z każdej podsady wychodzą w promieniach na wsze strony włókna, które na 

 granicy zarodni spotykają się z pęcherzykami granicznymi i z tymi zrastają się w właściwy sposób, 

 a wychodząc z drugiego ich końca biegną znowu do podsady sąsiedniej zarodni. W górnych zaś 

 warstwach gdzie podsad nie ma, z każdego środka zarodni wychodzi w promieniu sześć do dziewięciu 

 tu zrośniętych ze sobą włókien, każde biegnie do pęcherzyka granicznego, ztąd do środka następnej 

 zarodni, gdzie się znajduje znowu w punkcie zbiegu promienistych, i wychodzi dalej do następnego 

 pęcherzyka granicznego i t. d. 



Można wiec powiedzieć że w górnych bezpodsadowych zarodniach występuje w linii środkowej, od 

 środka dolnej do środka górnej powierzchni zarodni biegnącej, szereg punktów wolnych dających 

 początek włóknom. Czyli, że jednociągła podsada zarodni dolnych warstw jest w górnych rozdzielona 

 na szereg wolnych, jeden nad drugim stojących punktów zbiegu. 



Pokrewieństwo 5. — Smętosze (Amaurochsetaceae). 



Smętosz zmienny jest jedyną tu należącą zrosłozarodnią. Historya jej rozwoju nie została dotąd 

 zbadaną. Zrosłozarodnie te nie należą do większych, są one zazwyczaj półkuliste 1 lub 2 centimetry 

 średnicy mające, niekiedy jednak bywają kształtów nieregularnych do 8 centimetrów długie. Grubość 

 wynosi od 3 do 16 milimetrów. 



Odznaczają się stale brakiem leżni i powierzchnią regularnie sieciowała, o bokach wielokątnych l fu 

 do 3/4 milimetra szerokich, czarną, mocno lśniącą, niekiedy jednak ćmą i zlekka garbatą. Kora 



