48 PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM V. 



tu należącym formom, barwą brunatnofjoletową zarodników, przy obecności włośni i prawie zawsze 

 podsad podobnież zabarwionych i zupełnym brakiem zwapnień. 



Spotykamy tu po raz pierwszy pojedyncze zarodnie zupełnie nagie (paździorki, niektóre czuprynki, 

 mrzyk, kolconóg), podobnymże brakiem ścianek odznaczają się pojedyncze pierwiastki tutaj należą 

 cych zrosłozarodni 



Podsady prawie zawsze istnieją, brak ich zupełny spotykamy tylko w kolconogu i w górnych war- 

 stwach zarodni smetosza i brefeldii, w tych ostatnich jednak zastępują je w środku zarodni stojące 

 szeregi punktów zbiegu. Dochodzą one albo do samego wierzchołka (paździorek ciemny, paździorek 

 szerokosietny, czuprynka rzadka, czuprynka pokrewna, mrzyk), albo giną przed dosięgnięciem tegoż 

 (inne paździorki i czuprynki), albo dochodzą tylko dopołowy wysokości zarodni, zyskując za to na gru- 

 bości to co tracą na wysokości (wszystkie błyszczaki). Dają one początek włośni albo z licznych miejsc 

 swój wysokości (większość pojedynczych zarodni, zarodnie warstw środkowych u brefeldii i smetosza), 

 albo tćż rozszerzają się na wierzchołku zarodni w tarczkę, z której dopiero wychodzi włośnią (mrzyk). 



W razach gdy podsady nie ma, włośnią zaczyna się od trzoneczka (kolconóg). Włośnią składa się 

 z włókien rozwidlających się na liczne wolne końce (kolconóg), albo z licznych cienkich włókien w je- 

 dnym końcu wolnych (mrzyk), albo z takichże wiotką sieć tworzących (średnie i górne warstwy, zaro- 

 dni u brefeldii). Dalej mogą one rozwidlać się regularnie, przybrać pokrój rózgowaty (prawie wszystkie 

 błyszczaki), albo tworzyć sieć przy podsadzić luźną a ku ścianom zarodni coraz gęstszą (paździorki, 

 czuprynka gęsta) ; w tym ostatnim razie tworzą niekiedy sieć przebiegającą równolegle do ścianki 

 zarodni (paździorki), albo sieć od podsady już jednakowo gęstą (czuprynka Friesa, Persoona, gęsta, bły- 

 szczak strzępkosietny). W tym ostatnim razie przez włókna szczególniej powykrzywiane i łękowate 

 może mieć pokrój włośni strzępka (błyszczak strzępkosietny i w mniejszym stopniu czuprynka Friesa). 

 Nareszcie ostatni typ tworzą włośnie czuprynki pokrewnśj i smetosza zmiennego o włóknach grubych 

 wzbitą sieć połączonych, w węzłach trójkątnie zgrubiałych. Nie posiadają włośnie zarodni w dolnych 

 warstwach u brefeldii i smetosza. Wyjąwszy zrosłorodni wszystkie smętosze są trzoneczkowate, o trzo- 

 neczkach wprawdzie różnej długości, bo od t/8 (błyszczak Fuckla) do 3 1/2 milimetrów (czuprynka 

 Friesa). Są one albo pustą rurką (paździorki, błyszczak trwały, czuprynka rzadka i pusta), albo wypeł- 

 nione ziarnistą maleryą ustrojową (błyszczak Fuckla, siećionóg), albo włóknami w sieć polączonemi 

 niektóre błyszczaki, czuprynki i mrzyk); wreszcie rurka ich może przechodzić w wstążkowate spła- 

 szczenia (brefeldia i smętosz). W większości razów zarodnie są mniej więcej kuliste, rzadziej walcowate 

 a w zrosłozarodniaehgraniastosłiipowate. Wreszcie po raz tu pierwszy i ostatni w całej dziedzinie ślu- 

 zowców spotykamy szczególne pęcherzyki na granicy zarodni stojące, w stosunku do włośni zostające; 

 z tego względu uważane mają one analogie w niektórych makulcach. 



Pojedyncze zarodnie fu należących śluzowców rozwijają się wszystkie w jeden i ten sam sposób 

 im tylko właściwy. Pierwoszcznie ich sa mleczno-biało lub żółtawe i zawsze zmieniają swą barwę 

 w czasie formowania się zarodni na mniej więcej orzeehowo-purpurowa. 



RZĘD PYLANKI (RETICULARIE.F). 



Zroslozarodnie samotka (Reticuhria) jedynego przedstawiciela tego rzędu bywają kształtów niere- 

 gularnych, 8 milimetrów do 7 centymetrów w średnicy, wysokość zaś 3 milimetry do 4 centymetrów. 



Posiadają one tęgą ale kruchą korę, o powierzchni jużto umbrowo-brunatnćj gładkiej lecz ćmej, 



