ŚLUZÓWCE. V.) 



jużto srebrzysto błyszczącej, garbatej, w wielu miejscach nieregularnie brodawkowatój, tojesl jakby 

 licznemi żółtawenii krupkami pokryte. Z dna grubej leżni podnoszą sir w licznych miejscach drzćwko- 

 wąto rozgałęzione podsady, przechodzące w wierzchołku w nader gęsią, zagmatwaną, ale zwislą 

 włośnię, również jak zarodniki i kora umbrowo zabarwioną. 



Przecięcie poprzeczne przez korę umbrowo zabarwioną przeprowadzone pokazuje, że składa się 

 ona z nader grubej warstwy jednorodnego drobnoziarnistego pierwoszcza, w pewnych odstępach po- 

 przedzielanego na komory błoną biegnącą z góry na dół w pionowym lub nieco ukośnym kierunku. 

 W razie gdy powierzchnia kory ma połysk srebrzysty, widzimy w przecięciu jej poprzecznem, że na 

 normalnie zbudowanej korze, znajduje się prawic gruba warstwa licznych falowatych blonck, połączc- 

 nychniby w tkankę. Z góry zaś patrząc widzimy, że nie jest ona wszędzie jednakowo gruba, ale two- 

 rzy sieciowato połączone masy. Owe żółte zaś krupinki są zdębniałćm jcdnorodnćm pierwosżczcrn. 

 Ta warstwa więc jest resztą pierwoszcza niezużytego do budowy zrosłozarodni, i dlatego nic' jesl 

 stałą składową częścią kory. 



Leżnia ma podobną budowę jak zewnętrzna niestała warstwa kory, z lą różnicą, że fałszywe komory 

 jej niby tkanki nie wszystkie są puste, ale szczególniej górne często wypełnione pierwoszczem podzie- 

 lonem na liczne kuliste części, jednem słowem, są to nie rozwinięte zarodniki zanikłych i w leżnię 

 wrośniętych zarodni. 



Podsady są cienkościennemi rurami przechodzącemi jużto w wstążkowate spłaszczenia, już w niere- 

 gularne, poszarpane, skrzydlate, błonkowate wyrostki. Przechodzą one z wierzchołka w sieć włośni o 

 rurkach nader cienkościennych, szerokich, pustych, w wielu miejscach podziurawionych lub zamie- 

 niających się na wslążkowate błonki, dlatego to jest ona tak zwisła. 



Historya rozwoju samotka dotąd należy tylko do phi deshleria, mimo to opierając się na faktach 

 poznanych w brefeldii i smętoszu, możemy powiedzieć, że są to zrosłozarodnie złożone w tenże 

 sam sposób z pojedynczych pierwiastków jak te dwie inne, dopiero co wymienione, zrosłozarodnie. 

 Zarodnic dolnych warstw są mniejsze podsadowc, lecz bezwłośniowe, średnich posiadają i podsady 

 i włośnię a w górnych mają włośnię, lecz są bezpodsadowe. W każdym razie historya rozwoju jest tu 

 koniecznie potrzebną do objaśnienia budowy i składu kory zrosłozarodni. 



RZĘD WAPNIAKI (CALCAREiE). 



Szesnaście aż rodzajów podzielonych na cztery pokrewieństwa składają rzęd ten. Cienkowskia, bad- 

 hamia, wiotek (Trichamphora), wiązak (Tilmadocha), maworek (Physarum), kubeczek (Graterium), 

 kielisznik (Scyphium), gładysz (Leocarpus), malowój (Crateriachea), makulec (Didymium), łuskowiec 

 (Lcpidoderma), szaroń (Chondrioderma) i żałobnia (Diachea) są pojedynczemi zarodniami, zaś wykwit 

 (Fuligo) i pianka (Spumaria) należą do zrosłozarodni. 



Pokrewieństwo 1. — Cienkowskiacege. 



Jedynym przedstawicielem tego pokrewieństwa jest cienkowskia żyłowata, zajmiemy się wiec prze- 

 dewszystkiem poznaniem jej budowy. Pomijając nieregularne i zmienne kształty, zarodnic jej są 

 stale barwy kaszlanowatobrunatnej o powierzchni gładkiej. Ścianka jej jest tęga, krucha, drobnowi- 



AUT. IV. 7 



