54 PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM V. 



Włośnią makulcowych nic jest podstawą podziału tego pokrewieństwa na rodzaje, bez względu na 

 nie, włókna jej mogą być jużto pojedyncze, lub też w sieć połączone. 



Pod tym względem spotykamy bardzo wielką rozmaitość. Pojedyncze zupełnie włókna rzadko tylko 

 występują, naj charakterystyczni ej w makulcu młoteczku. Biorąc początek z dolnej części zarodni na- 

 der cienkim początkiem, w dalszym przebiegu znacznie grubieją i znowu dochodząc do górnej ściany 

 zarodni zwężają się znacznie. Dość często włókna są pojedyncze, ale tu i ówdzie rozwidlają się, a szcze- 

 gólniej w przechodzeniu w ścianę zarodni rozdzielają się na kilka odnóg. 



Najwięcej rozwiniętym typem pod tym względem jest szaroń Alexandrowicza. Włókna jego wło- 

 śni są najzupełniej pojedyncze, ale przed dojściem do ścian zarodni rozwidlają się często i gęsto, a 

 pojedyncze odnogi tych rozgałęzień łączą się z podobnemi sąsiednich włókien, i tym sposobem w gó- 

 rze i w dole istnieje gęsta sieć cieniuteńkich włókienek, a wewnątrz zarodni przebiegają tylko poje- 

 dyncze nitki. Bardzo często włókna, przebiegając od dołu ku górze, rozwidlają się kilkakrotnie, mó- 

 wimy wtedy o włośni wiązkowatej. Za przejście od poprzedniego do tego typu może służyć np. szaroń 

 śnieżny, w którym większość włókien jest pojedynczych, niektóre jednak rozwidlają się. Bozwidlanie 

 się może być rozmaite, W szaroniu Stahla rozwidlanie zaczyna się w jednej części wysokości włókna, 

 licząc od dołu do góry i następnie występuje coraz gęścićj proporcyonalnie do wysokości. U makulca 

 Fuckla włókna doszedłszy do pewnej wysokości rozdzielają się od razu na kilkanaście odnóg, które już 

 następnie zrzadka tylko jeszcze się dzielą. 



Ilość odnóg na jakie włókno się dzieli, nie jest nigdy stała, niekiedy jednak można oznaczyć dla pe- 

 wnego gatunku maximum tegoż, które np. dla szaronia Stahla jest cztery, dla szaronia gwiazdosza 

 dochodzi siedmiu. Wreszcie włókna mogą się łączyć w sieci, jużto przez to że pojedynczo początek 

 biorące włókna w dalszym przebiegu łączą się, mniej więcej prostokatnemi odnogami. Zresztą, 

 wspomnieć jeszcze musimy, że włośnie posiadające barwę fioletową mają końce włókien, którymi 

 się zrastają ze ścianką zarodni zwykle bezbarwną. Nader szczególną i temu tylko gatunkowi właściwą 

 posiada makulec spłaszczony. Włókna jego są połączone w gęstą sieć, nieprzedstawiającą zresztą nie 

 szczególnie zasługującego na uwagę ; są one grube od 8 do 14 m. m., w pewnych jednak miejscach 

 są one przyczepione do pęcherzyków od 28 do 50 m. m. wielkich, o błonie grubej, tęgiej, bruna- 

 tnej, nieprzezroczystej, na zewnątrz delikatnie lecz gęsto brodaweczkowatej. Pęcherzyki te widział 

 już lupą Fries, lecz dopićro de Bary opisał je dokładniej i podał, że zawierają materyę pierwoszczo- 

 watej natury zabarwioną na żółto i dlatego nazwał je pęcherzykami barwnymi (Farbstoifblasen). 

 Oprócz jednak barwnika dają się w nich widzieć jeszcze i włośnie zakryte przez materyę. ustrojową 

 pewne rozgałęzienia włókien, od 1,8 do 3,3 m. m. szerokie, przy dokładniejszem badaniu najwidocz- 

 niej w bezpośrednim związku z włośnią pozostające. Itzecz się ma jak następuje: 



Pojedyncze włókno włośni spotkawszy na swej drodze pęcherzyk barwny przebija jego ściankę, i 

 wkroczywszy tym sposobem do jego wnętrza znacznie tu grubieje, dalej albo przebiega wprost do 

 przeciwległej ścianki i tu wychodząc na zewnątrz, w tym samym znów stosunku cieńczeje, albo też, 

 co najczęściej się trafia, rozgałęzia się. licznie wewnątrz pęcherzyka barwnego. 



Niektóre z tych rozgałęzień dochodzą do ścian pęcherzyka nie wychodząc zupełnie na zewnątrz, 

 inne zachowują się przeciwnie. Rzadko tylko dają się spostrzegać pęcherzyki nie posiadające zupełnie 

 lub też posiadające jedno tylko zgrubiałe włókno w swćin wnętrzu, zazwyczaj dwa do czterech 

 włókien wdrażają do pęcherzyka i każde z nich rozgałęzia się naj rozmaiciej. Wszystko cośmy dotych 

 czas o włośni powiedzieli odnosi się tylko do badanej pod drobnowidzem, wspomnimy więc jeszcze 

 że w suchym stanie włókna włośni nie są wyprostowane, ale bardzo często, w największej bowiem 



