ŚLUZÓWCE. IH 



puspolity), lub jeszcze rzadziej pięknie czerwonej (gładysz, kielisznik, niektóre njaworki). Wszystkie 

 maja zarodniki barwy brunatno lub ezarno-fioletowćj, podobnie jak sinęlosze, różnią się od nich je- 

 dnak stała obecnością zwapnień. 



Zwapnienia te występują jużto pod postacią kryształków, już częściej drobnych ziarnek, które nie- 

 kiedy zbijają się w skorupiaste masy albo wypełniają rurki w zresztą niezwapnionej ściance; wreszcie 

 zdarzają się i w kształcie wielkich nieforemnych bryłek. Cienkowskia i maworkowate (wyjąwszy 

 wiotka) mają zwapnienia i we włośni i na ściance, makulcowate i piankowate typowo nie posiadaj? 

 zwapień we włośni. Zdarzają się jednak i tu wypadki że : w zresztą normalnie rozwiniętej zarodni 

 niektóre włókna włośni są rozdęte i zawierają drobne kryształki wapna. Są to jednak tylko wyjątki,, 

 a powtóre nigdy nie zdarzyło mi się spotkać nieforemnych ziarn wapna, które typowo wypełniają 

 wapniaczki maworków. Cienkowskia i większość maworków posiadają włośnię połączoną w wszech- 

 stronne sieci podobnież piankowe i znaczna część maworkowych. Inne maworkowe posiadają włókna 

 pojedyncze, lub wiązkowato rozgałęzione; w innych wreszcie takie wiązkowate rozgałęzienia, podo- 

 bnie jak i u wiązaków, łączą się w wszechstronną regularną sieć. U cienkowskii maworkowych włośnią 

 jest zazwyczaj w pewnych miejscach rozdęta, i rozdęcia te wypełnione są wapnem, u innych włośnią 

 w całym przebiegu zawiera wapno. U makulcowych zdarzają się znów na powierzchni włośni zgru- 

 bienia kuliste, wrzecionkowate lub haczykowate, niekiedy dla gatunków charakterystyczne. 



Większość wapniaków występuje pod postacią siedzących zarodni, zdarzają się jednak dość często 

 i trzoneczkowate. W marworkowych podsady są rzadkie; występują zaś najczęściej u makulcowych. 

 Są to albo bezpośrednie przedłużenia trzonka, na których opiera się zarodnia, jużto tworzące z niemi 

 jeden tylko pęcherzyk, albo tóż podsada oddzielona jest błoną od trzonka. W innych razach podsady 

 s§ zgrubieniami dolnej części zarodni, albo wreszcie są utworzone przez pęcherzyk zawieszony we 

 wnętrzu zarodni na włóknach włośni i nie mający żadnej styczności ze ścianka zarodni. 



Spotkaliśmy tu dwie zrosłozarodnie, z których wykwit ma zupełnie podobny skład pierwiastków 

 z jakim zapoznaliśmy się u rulika, pianka zaś przedstawia zupełnie odrębny typ drzewkowato rozgałę- 

 ziających się zarodni. 



RZĘD PIERWOBŁONY (PROTODERME^). 



Jedynym przedstawicielem tego rzędu jest pierwobłon maleńki (Protoderma pusilla). 



Zarodnie jego posiadają jednociągłą, tęgą, ciemno zabarwioną błonę, są wypełnione ciemno-fiole- 

 towymi zarodnikami. Włośni nie spotykamy tu zupełnie. 



Pierwobłony mają więc podobną budowę jak bezkosmki, różnią się od nich barwą zarodników, 

 która zbliża je do smętoszy i wapniaków, z którymi tworzą one osobną i naturalną grupę śluzowców 

 równoważną wszystkim innym rzędom śluzowców" posiadających zarodniki różnie, lecz zawsze żywo 

 zabarwione. 



