śi.rzcwcE. 31 



miedzy temi dwoma błonami znajdująca się warstwa jest wypełniona sieciowalym splotem włókien 

 pomieszczonych w masie bezbarwnego, lekko ziarniastego pierwoszcza. 



Splot ten włókien składa z walcowatych, rozgałęzionych, grubościennycb, powietrzem lub wodnista 

 cieczą wypełnionych rur, to do 35 m. m. szerokich. Ścianki ich do 10 m. m. grube składają sicz ga- 

 laretowato-miękiej, grubej, niewyraźnie warstwowatej, bezbarwnej istoty, przylegającej mocno i 

 jakhj grubą pochwę tworzącej w około wewnętrznej cienkiej ale tęgiej, u rulika groniastego i olbrzy- 

 miego barwnej, u rulika stożkowego bezbarwnej błony. Błona ta u rulika groniastego posiada zgru- 

 bienia sieciowate, łub ogrągłemi albo szparkowatemi wżłobieniaini (Tiipfel) jest opatrzona, u rulika 

 olbrzymiego kolcami, u rulika stożkowego wreszcie o powierzchni gładkiej. Splot ten dość jest przed 

 dojrzeniem luźny, w trzech do czterech warstwach od dołu do góry przebiegając ; po wyschnięciu 

 jednakowe galaretowe pochwy zlepiają się pomiędzy sobą i cała ta warstwa ma pozór jednorodnej 

 masy delikatnymi kanalikami poprzegradzanej, i jako taką opisał ją Corda, o czem już powyżej wspo- 

 mnieliśmy. 



Ze splotu środkowej warstwy rur niektóre z nich skręcają się na dół, przebijają wewnętrzną błonę 

 kory i wychodzą wewnątrz zrosłorodni, aby się tu jako włośnią rozgałęziać. Rury te w środkowej je- 

 szcze warstwie kory przebiegając, mają właściwą tym budowę, lo jest posiadają ową grubą, galareto- 

 watą pochwę ; przy dojściu do wewnętrznej błony pochwa owa przylega do niej mocno, zlewa się z nią 

 nieznacznie, ale na drugą stronę już nie przechodzi. Wewnętrzna tylko zgrubieniami opatrzona rurka 

 zrasta się najprzód nader mocno z błoną którą przebija, i wychodząc z niej do wnętrza zrosłozarodni 

 jest często otoczona ze wszech stron wypuk linka owej błony, która powoli dalej już niknie. We- 

 wnątrz zrosłorodni rurki te albo są walcowate, albo też wskutek zgniecenia wstążkowato spłaszczone, 

 zarysy ich nie proste, ale w wielu miejscach pecherzykowato wydęte, albo rozgałęziają się symetrycznie 

 dwudzielnie, albo nieregularnie, a rozgałęzienia ich jużto są wolne, już tćż łączące się w siecz na- 

 potkanemi innemi. Rozgałęziania pochodne są zazwyczaj cieńsze od pierwotnych, wszystkie u rulika 

 groniastego barwne, mianowicie jasno brunatne, u rulika olbrzymiego jasno brudno-żółte, u rulika 

 stożkowego bezbarwne, ścianka ich jest tu daleko lżejsza, a zgrubienia (jeżeli istnieją) daleko wyraź- 

 niejsze jak w ich odnogach rozgałęziających się w korze. 



Włośnią rulika stożkowego nie posiada żadnych zgrubień, u rulika olbrzymiego ścianka pokryta jest 

 nader licznemi, delikatnemi poprzecznemi zniraszczkami, brzeg ich więc wydaje się być nieregularnie 

 karbowanym, o karbach bardzo płaskich, błona zaś ścianki nie jest jednorodna ale delikatnie punk- 

 towana, a niekiedy punkty te przedłużają się w króciutkie ostre kolce. Rulik groniasty bardzo różne 

 miewa zgrubienia włośni, wszystkie jednak rodzaje tegoż, zdarzają się nie tylko w jednej i tej samej 

 zrosłozarodni ale nieraz nawet w przebiegu jednej i tej samej rurki włośni. Zgrubienia te mają postać 

 brodaweczek, jużto łączących się nieregularnie, jużto w poprzeczne pierścienie, już też zlewają się 

 w sieć, a wówczas wolne od zgrubień miejsca wydają się być (z góry patrząc) szparkowatemi wżłobie; 

 niami. Zgrubienia te są bardzo wypukłe, przechodzą bezpośrednio w cienką niezgrubioną warstwę" 

 w przecięciu więc optycznem, t. j. patrząc na nie z boku pod drobnowidzem, warstwa niezgrubioną 

 wydaje się być delikatną linią, nad którą zgrubienia wyskakują pod postacią wysokich karbowanych 

 ząbków. To jest zapewne powód dlaczego Ronorden (4) opisuje rurki włośni u rulika, jako pokryte 

 przezroczystemi, perełkowatemi komórkami. Resztę przestrzeni pomiędzy włośnią w zrosłozaro- 

 dni wypełniają miljardy zarodników nader maleńkich, od 3,3 do 3,8 m. m., gładkich lub deli- 

 katnie kolczastych. 



(4) Bonorden, 1. c, p. 2)9. 



