ŚLUZÓWCE. 



ZROSŁOZARODNIE. 



Jużeśmy wyżej wspomnieli że zrosłozarodnie są zazwyczaj znacznie większych rozmiarów jak poje- 

 dyncze zarodnie i odznaczają się kształtami nieregularnymi. Teraz choć w kilku słowach powiemy 

 w jaki sposób zrosłozarodnie są złożone z pojedynczych swoich pierwiastków. Wszystkie zrosłozaro- 

 dnie pod tym względem uważane dadzą się rozdzielić na cztery typy. Do pierwszego należą : lindbladia 

 (Lindbladia) i mylnik (Lictcthalium) ; do drugiego: dęblik (Glatroplychium), smętosz (Amauro- 

 ch;ete), brefeldia (Brefeldia) i samotok (Reticularia); trzeci jest utworzony przez piankę (Spumaria), a 

 na ostatni składają się wykwit (Fuligo) i rulik (Lycogala). 



Z pomiędzy rożnych pojedynczych zarodni weźmy pod uwagę małoć (Oligoncma) i siatecznię (Lach- 

 nobolus), ich dokładnie kuliste zarodnie leżą skupione obok siebie i jedne na drogich w spore grudki, 

 za dotknięciem jednak dadzą się bez wszelkiego uszkodzenia od siebie oddzielić. Wyobraźmy sobie 

 że ścianki tak skupionych zarodni zrastają się z sobą a będziemy mieli przed sobą gotową najdokła- 

 dniejszą lindbladię (Lindbladia), naturalnie nie mówiąc o różnej wewnętrznej budowie pojedynczych 

 zarodni. Dlatego to powierzchnia lindbladii jest brodaweezkowalą, te brodawki jej powierzchni są 

 właśnie górnemi powierzchniami skrajnych zarodni. 



Zaprowadźmy teraz pewne zmiany w ustroju lindbladii. Jak już wiemy, jej pierwiastki (pojedyncze 

 zarodnie) są z sobą zrosłe, otóż najprzód niech to zespolenie dojdzie do tego kresu, że zamiast dwóch 

 ściśle ze sobą zrośniętych ścianek będziemy mieli tylko jedne pojedynczą. Uważmy teraz że w tak 

 zmienionej lindbladii w niektórych miejscach graniczą z sobą tylko dwie, w innych zaś trzy zarodnie, 

 otóż usuńmy zupełnie ścianki tam gdzie tylko dwie zarodnie z sobą się stykają. Tym sposobem trój- 

 skrzydlany szkielet pozostałych ścianek zarodni będzie tworzył rozgałęziające się nawsze strony sieci. 

 Dla uzupełnienia całości mylnika (licaethalium), musimy tylko dać się jeszcze zrosnąć wszystkim 

 górnym ściankom skrajnych zarodni w jedne, ze wszech stron całą zrosłozarodnie obejmującą gładką 

 i jednolita błonę. . 



Dla wytłomaczenia budowy drugiego typu zrosłozarodni, wyszukajmy sobie między pojedynczcmi 

 zarodniami innych, w tym razie zdolniejszych przewodników. Zlepniczek (Tubulina) i dęblik (Clatro- 

 ptychium) będą podobno najwłaściwszymi. Ich walcowate zarodnie stoją obok siebie, jak żołnierze 

 w szeregu skupieni, niekiedy w całej długości z sobą zrośnięte. Otóż, postawmy kilka takich grup 

 zlepniczka jedne na drugich, niech ścianki stykających się z sobą zarodni (a zatem wyjąwszy skraj- 

 nych) zupełnie znikną (173) a skrajne zrosną się z jedną gładką błoną, a będziemy mieli obraz 

 smętosza (Amaurocłnete) z jego korą pokazującą wmieszczonymi na niej wielokątnymi rysunkami 

 ślady miejsc graniczących ze sobą nagich zarodni. 



Podobną budowę pokazują także samotok (Reticularia) i brefeldia (Brefeldia), z tą różnicą, że na 

 pierwszej kora staje się tęższą u drugiej zaś ginie zazwyczaj zupełnie, i dlatego powierzchnia jej jest 

 brodaweczkowatę, brodaweczki te są właśnie górnemi powierzchniami skrajnych nagich zarodni. 



Dla stworzenia trzeciego typu weźmy na pomoc pojedyncze zarodnie żałobni (Diachea). Posiadają 

 one krótki trzoneczek przechodzący wewnątrz zarodni w środkową walcowatą podsadę, wypełnioną 



(173) Przejście tworzy tu dęblik (Clatroptychium), u którego tylko górne wolne części zarodni istnieją, i z bocz- 

 nych pozostają tylko nader ważkie i nieliczne włókna. 



