u błyszczaków (Lamproderma); ćma (124) np. u mrzyka (Enerthenema) ; mączysta (125) u ma- 

 kulca (Didymium); skorupiasta (120) u szaronia (Ghondrioderma) ; luskowata (127) u łuskowca (Lepi" 

 •doderma}; tuszczkowata (128) u niektórych makulców (Didymium) ; znikliwa (i 29) u niektórych smę- 

 toszy (Amaurochaetese) ; przejrzysta (130) np. u gronianki wydętej (Badhamia hyalina); prześwieca- 

 jąca^].) np. u makulca wątpliwego (Didymium dubium). 



Zarodnie kształtów nieregularnych są bezwarunkowo tylko siedzące (132) a często i przyrostu (133), 

 w foremnych zaś rzadziej się to zdarza, zazwyczaj bowiem są one trzoneczkowate (134). Trzonek co do 

 długości bywa już znikająco krótki np. u błyszczaka Puckla (Lamproderma Fuckeliana), już krótki, już 

 długości zarodni, już dwa, trzy lub czetry razy od niej dłuższy, albo wreszcie jeszcze dłuższy i wtedy 

 nazywamy go długim. Niekiedy bywa on także ukrytym (135), najczęściej w pępku zarodni, np. u ma- 

 kulca mączastego (Didymium farinaceum). Co do kierunku bywa : już prosty (136) ; już pochyły (137); 

 już zwisły (138), np. u wiązaka zwisłego (Tilmadóche nutans); już łękowaty (139); już leżący luh 

 podnoszący (140), np. u kędziorka Lorinsego (Trichia Lorinseniana); już zwisły (141) np. w gli- 

 niance lśniącej (Badhamia utricularis) ; już wreszcie pogięty (142), np. u wiązaka zgrabnego (Tilma- 

 doche gracilis). Co do kształtu : najczęściej walcowaty (98), szydłowaty (143), lub przewrotnie maczu- 

 gowaty (95), rzadko zaś piszczelowaty (.143), np. u makulca zmiennego (Didymium macrosporum) : 

 niekiedy zaś w nasadzie zgrubiały (145). 



Zazwyczaj trzoneczkibywają/;oyW^«c;e(146), rzadziej zaś po kilka połączone, t. j. albo zrośnięte (147 . 

 np. u zapletki kruchej (Hemitrichia fragilis) albo spojone (148), np. u kędziorka groszkowa- 

 tego (Trichia Botrytis) u strzępka Leprieura (Arcyria Leprieuri), albo wreszcie tylko zlepiona (1 59) 

 np. u maworka smoka (Physarum polycephalum) ; niekiedy zaś wiązkowate (150) np. u gronianki wy- 

 dętej (Badhamia hyalina). Mimo takiego rozwinięcia trzoneczków, każdy uwieńczony jest osobną zam- 

 dnią, zdarzają się jednak, choć bardzo rzadko wypadki, gdzie jeden trzonek nosi kilka lub kilkana- 

 ście zarodni, np. u makulca garbatego (Didymium physaroides) i zlepniczka trzoneczkowatego (Tubu- 

 lina stipitata). Co do powierzchni trzonek bywa gładki (112) lub pjoorany (151), jużto rysami (152) jużlo 

 brózdami (153), albo pofałdowany (118), brózdoicany (154), lub wreszcie nader rzadko skrzydlaty (155 

 np. u kędziorka Lorinsege (Trichia Lorinzeriana). Co do istoty bywa: kruchy (150), giętki (157 1, 

 ivietki(lo8) czyli słaby (159), tęgi (100) i niekiedy zgrabny (161). 



Zarodnie uważane razem z trzonkiem bywają, co do ogólnego pokroju : jużto rozrzucone (162), jużlo 

 w kupkach(l63) zebrane, już zbliżone (164) (tak najczęściej), już wreszcie skupione (165), w tym ostatnim 



(124) Ćmy, opacus, zazwyczaj z cudzoziemska matowy nazywany. — (125) Maczysty, farinaceus. — (120) Skoru- 

 piasty, crustaceus, t. j. kruchy. — (127) Łuskowaty, lepidotus, opatrzony łuseczkami zmieniajaceim kolor. — 

 (128) Łuseczkowaty, sąuamulosus, opatrzony łuseczkami odstajacemi ale tożbarwnemi. — (129) Znikliwy, fug&x, 

 evanesceus, l. j. rozpraszający się. —(130) Przejrzysty, hyalinus. — (131) Przeświecający, pellucidus. — (132) Sie- 

 dzący, sessilis. — (133) Przyrosty, adnatus. — (134) Trzoneczkowaty, truncatus. — (135) Ukryty, oceuliatus. — 

 (130) Prosty, rectus. — (137) Pochyły, cernuus. — (138) Zwisły, nutans, t. j. prosty a w górnym końcu zakrzywiona 

 — (130) Łękowaty, arcuatus. — (140) Leżący, procumbens i podnoszący się, adscendens. — (141) Zwisły, appensus 

 I. j. na dół zwieszony. — (142) Pogięty, flexuosus. —(143) Szydłowaty, subulatus, t. j. nieznacznie zwężający sii 

 ku górze. — (144) Piszczelowaty, libulaeformis, t. j. w końcu maczugawato nabrzmiały. — (145) Zgarbiony, inerns 

 satus. — (140) Pojedynczy, simplex. — (147) Zrośnięty, eonnatus. — (148) Spojony, nexus. — (149) Zlepiony 

 aglutinatus. — (150) Wiązkowaty, fasciculatus, t. j. od dołu zrośnięty, a polem rozgałęziający się. — (151) Pooram 

 exaratus. — (152) Rysami, striis. — (153) Brózdami, sulcis. — (154) Brózdowaty, sulcatus, gdy fałdy są głębokie i 

 szerokie. —(155) Skrzydlaty, alatus. —(150) Kruchy, fragilis. — (1 37) Giętki, flexiis. .— (158) Wielki, laxus. — 

 (159) Słaby, debilis. — (100) Tęgi, rigidus. — (161) Zgrabny, gracilis. — (102) Rozrzucony, sparsus. — (163) W kup- 

 kach, conglomeratus. — (164) Zbliżony, aggregatus. — (165) Skupiony, confertus. 



ART. IV. 4 



