ŚLUZÓWCE. 21 



otacza się właściwa grubą opona. W tym stanie mogą one nader długi czas spoczywać, aby z chwilą 

 nadejścia przyjaznych warunków, znów się zamienić na włókna sarkody lub pełzaki. 



Te stany spoczynku były już znane bardzo dawnym mykologom; opisuje je Persoon pod oddzielnym 

 rodzajem Phlebomorpha. Także Leveille (73) odkrył ten zadziwiający fakt, że kawałek grzybni śluzowca 

 (tak nazywał on ten stan spoczynku), chociaż długo przechowywany w zielniku, jednak umieszczony 

 w wodzie przechodzi znów w « Mucilago ». Ten więc uczony był na drodze wielkiego odkrycia, ale 

 stara szkoła mykologiezna, do której dzielny ten badacz należał, nic pozwoliła mu odsłonić całej taje- 

 mnicy życia śluzowców 



Praca ta de Barego rzuciła tak nowe światło na grupę nowych ustrojów, zaprowadziła taki przewrót 

 w ich systemacie, że większość naturalistów, niedowierzając tym odkryciom, rzuciła się do ich spra- 

 wdzenia. Takimi są artykuły: Hoffmana w Bołaniche Zeitung, 1859, str. 212; Baila w Yerhand- 

 lungen der Zoologiseh-botanicher Gesellschaft in Wei, 1839, str. 51; Curreya w Natur al history r wiew, 

 ż 1862 r.; Schultzego w Wiegmanna Archw, 1860, str. 301 i Cartera w Annal and Magaz. of natural 

 kutory, t. XII, 1863, str. 30. Zawierają one albo potwierdzenie faktów podanych przez de Barego, albo 

 nieracjonalne lub fałszywe zarzuty, które de Bary zbił najdowodniój we Florze z roku 1862, str. 269. 



Wreszcie w szeregu podobnych powyższym usiłowań zaznaczyć muszę pracę Lindemanna, ogłoszoną 

 w Bulltin de la societe imperiale des naturalistes de Moscou z roku 1863, str. 398, pod tytułem : «Bau und 

 Entwickelungsgeschicbteder Mycetozoen ». Czyją przypisać nieuctwu autora, czy też złym jego chę- 

 ciom, nie wiadomo ; w całej tej bowiem pracy o śluzowcach, oprócz tytułu, nie ma najmniejszej 

 wzmianki. O ile z niedokładnych rysunków autora wnosić można, opisuje on dwa grzyby należące 

 do rodzai : Exidia i Peziza, nazywa pierwszy Trichią, a drugi Arcyrią i dziwi się, że budowa ich nie 

 zgadza się z podawanemi dotychczas cechami tych śluzowców. W hodowli które z nimi prowadził, 

 obserwował kiełkowanie zarodników Exidii (a zatem jego Trichii), znane już zresztą oddawna nauko- 

 wemu światu przez pracę Tulasna. W hodowli tej nieporządnie prowadzonej i nieczysto utrzymywa- 

 nej, zalęgły się masy pełzaków i różnych wymoczków, które autor, bez żadnej racyi do rozwoju Exidii 

 pociąga. Jednem słowem, dla człowieka myślącego jestto praca ze wszech miar zasługująca na za- 

 stanowienie się. 



W cztery lata po ukazaniu się pracy de Barego, wypublikował Cienkowski, znakomity badacz na 

 polu niższych ustrojów, dwie prace, mianowicie : « Zur entwickelungsgeschichte der Myxomyce- 

 ten (~i)», i «Das Plasmodium (73) », które poszukiwania de Barego w niektórych punktach objaśniają 

 lub prostują. Udało mu się bezpośrednio pod drobnowidzem dostrzedz zespalanie się pływek w pełzaki 

 i zlewanie się tych ostatnich między sobą i z pływkami w ustrój pierwoszczni, którą nazwał Plasmo- 

 dium. Dalej odkrył fakt, że pływki w razie nieprzyjaznych okoliczności, podobnie jak pierwoszcznie, 

 przechodzą w stan spoczynku, nazwany przez niego, dla odróżnienia od innych Microcyslce. Rozwój 

 stanu spoczynku pełzaków obserwował szczegółowiej i nazwał go « derbwandige Cysten », powstaje 

 on w młodych pierwoszczniach w ten sposób, że jego pierwoszcznie dzielą się na pojedyncze części, 

 które się zaokrąglają i pokrywają właściwą oponą. Z doświadczeń przez niego czynionych pewnem 

 jest, że pierwoszcznie dwóch śluzowców, należących do odrębnych gatunków nie łączą się z sobą. 



Wreszcie dowodzi on, że pierwoszcznie nie posiadają opisywanej przez de Barego opony i składają 



(73) Według Payora. Botaniquccrypiogamique. Paris, 1850, str. 57. 



(74) W Pringsheims JahrbSclier, 1863, t. W, sir. 323. 



(75) Tamże, str. i! 0. 



