*)0 ' PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NALK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM V. 



Rezultaty otrzymane przez niego w tej pracy są bowiem trojakiego rodzaju : najprzód dotyczą sy- 

 stematyki śluzowców, dalej historyi ich rozwoju, wreszcie ich pomieszczenia w łańcuchu jestestw 

 ustrojowych. 



Co się tyczy pierwszego, wynalazł on przy pomocy drohnowidzowych badań, dla rodzai Friesa 

 nowe charaktery, zarazem położył podwaliny nowego systemu. Dalej dowiódł, że niektóre śluzówce 

 x grupy .Ethalini Friesa, nie są pojedynczemi zarodniami ale zrosłozarodniami, powstałemi z zespole- 

 nia i powikłania licznych pojedynczych zarodni. 



Co do drugiego punktu, otrzymał on rezultaty, które postaramy się tu podać w krótkości. Zarodnik 

 śluzowca kiełkuje w ten sposób, że jego zawartość wychodzi pod postacią kropelki śluzu, która w krót- 

 kim czasie zamienia się na pływkę (zoospora), opatrzoną jądrem, kurczliwym wodniczkiem (vacuola) 

 i rzęsą. Te ruchliwe pływki rosną w krótkim przeciągu czasu i mogą się rozmnażać przez dzielenia na 

 dwie podobnie zbudowane. W dalszym ciągu hodowli spostrzegł on, że pływki te zniknęły a na ich 

 miejsce ukazały się liczne pełzaki. Pełzaki te nie posiadają rzęs, są dość wielkie i poruszają się za po- 

 mocą licznych czułkowatych wypuklinek ich pierwoszczowatego ciała. 



Wieszeie, przy pomocy « en gros » robionych hodowli, doszedł do wniosku, że włókna sarkody 

 {(pierwoszcza), tak wówczas de Bary nazywał pierwoszcznie], powstają przez zespolenie się i zlanie 

 miljardów tego rodzaju pełzaków. Są one otoczone na zewnątrz niewyraźnie się rysującą śluzowatą, 

 miękką, bezbarwną oponą (HiiMhaut). Ich istota składa się z bezkształtnej, bezbarwnej, przezroczy- 

 stej, wpółpłynnej podstawowej mussy (Grundsubstanz), zamąconej nieskończoną ilością nader dro- 

 bnych ziarnek. Te są w części ziarnami materyi białkowych, w części składają się z C0 3 C«. 



We włóknach sarkody, ukazujących nader dziwne i rozmaite ruchy, znajdują się kurczliwe wodni- 

 czki. Dalej, daje się w nich spostrzegać postępowy rr.ch ich zawartości, zmieniający często kierunek. 

 / brzegu tych włókien, biorą początek liczne, drobnowidzowo-malenkie, czułkowate wypuklinki, 

 mogące być napowrót w massę ciała wciągnięte. W tym ruchu ziarna nie biorą udziału. Ale z ciała 

 tych włókien po v> stają także i większe wypukliny, w które masa ziarn wpływa. Te ramiona (wypu- 

 kliny) zlewają się z sobą, rozgałęziają się w najrozmaitszy sposób, aby się znów rozłączyć lub wpłynąć 

 napowrót do głównego źródła i taka gra ruchów powtarza się do nieskończoności, w najrozmaitszy 

 sposób. Jeżeli ruch ten będzie sio ciągle powtarzał w jednym tylko kierunku, to rezultatem tego bę- 

 dzie zmiana miejsca w przestrzeni, przy czem droga przebieżona na podłożu (Substrat) zostanie po- 

 znaczoną pozostającymi śladami opony. Włókna sarkody, pełzając po podłożu, mogą także pochłaniać 

 napotkane tam drobinki materyi ustrojowych i po przetrawieniu napowrót je wyrzucić na zewnątrz, 

 w podobny sposób jak to czynią różne zwierzęce pełzaki. 



Zarodnic wszystkich śluzowców powstają z takich włókien sarkody, w ten sbosób, że niektóre z nich 

 grubieją i wciągają w siebie wszystkie mniejsze rozgałęzienia. Następnie ulegają one zmianom właści- 

 wym dla każdego gatunku. Tego rodzaju przekształcenia opisał de Dary dla kilkunastu gatunków bar- 

 dzo detalicznie, lecz w szczegóły te, dla braku miejsca, nie możemy się dalej zapuszczać. Zarodnie 

 w młodości posiadają zawsze oponę niemającą właściwej budowy, i wyjąwszy zarodników, powstają- 

 cych przez wolne powstawanie komórek, nie posiadają budowy komórkowatej. 



Włośnią powstaje naraz jednocześnie z zarodnikami, z którymi jednak nie ma żadnej styczności. 



W razie nieprzyjaznych warunków, w chwili rozwoju włókien sarkody, mogą one przejść w ((szcze- 

 gólny stan spoczynku i), w którym to razie tworzą wielokomórkową tkankę. Tak samo zachowują 

 się i rełzaki, z tą łożnicą, że nie rozpadają s^ę na znaczną ilość komórek, ale treść ich zaokrągla się i 



